Op vrijdag 26 juni 2026, tijdens een van de heetste dagen van het jaar, ontmoeten we Sef in Amsterdam. Terwijl Nederland wordt opgeroepen zoveel mogelijk binnen te blijven, begint zijn dag zoals die vrijwel iedere dag begint: in beweging.

Sportschool

Sef: ‘Ik sport om mentaal gezond te blijven’

In Vondelgym Oost is de temperatuur hoog, maar Sef heeft zijn training er al opzitten wanneer we hem treffen. Hij draagt zwart van top tot teen: een korte broek, T-shirt, geruite zwart-witte Vans Authentic-schoenen, een zwarte Patagonia-tas en een zonnebril van Stüssy. Met de rug van zijn hand veegt hij nonchalant het zweet van zijn voorhoofd. Hij oogt ontspannen, alsof een hittegolf geen reden is om zijn routine aan te passen.

Sef sport iedere dag. Wat hij precies doet, lijkt daarbij minder belangrijk dan het feit dát hij beweegt. ‘Van alles,’ zegt hij wanneer we vragen wat hij zojuist heeft getraind. Daarna: ‘Om mentaal gezond te blijven, is het belangrijk dat je in beweging blijft. Dan maakt het niet zoveel uit wat je doet.’

Die filosofie past bij de manier waarop hij zich door Amsterdam beweegt.

Even later loopt hij met zijn elektrische fiets aan de hand naar zijn volgende afspraak: de kapper. Onderweg verandert de sfeer. Sef wordt stiller en zijn blik serieuzer. Hij spreekt over de drugsproblematiek in zijn buurt, de mensen die hij op straat ziet, de veranderingen die de stad heeft ondergaan. Hij kent zijn omgeving niet alleen; hij lijkt zich er ook verantwoordelijk voor te voelen. Amsterdam is voor Sef geen decor, maar een plek waar hij middenin staat.

Kapper

Sef: ‘Ik ga ten minste één keer per week naar deze kapper’

Bij Ice-T Hairstudio lijkt die bezorgdheid over de stad even naar de achtergrond te verdwijnen. Zodra Sef binnenkomt, groet hij iedereen. Er ontstaat een gesprek over het WK, de afkomst van voetballers en de ongunstige speeltijden die het tijdsverschil met de Verenigde Staten met zich meebrengt. Het is een vanzelfsprekend soort contact: Sef lijkt nergens binnen te komen zonder even onderdeel te worden van wat er al gaande is.

In de kappersstoel verandert hij van gesprekspartner in lezer. Hij pakt zijn e-reader en vertelt over London Falling van Patrick Radden Keefe. ‘Het is een heel spannend boek. Het gaat over een jongen uit een doodnormaal gezin die van een balkon valt. Hij komt om het leven. Ik wil het niet spoilen, dus ik ga er niet te veel over zeggen, maar het is een complex en waargebeurd verhaal dat alleen maar complexer wordt.’

Daarna valt de prater stil.

Vijfentwintig minuten lang lijkt de rest van de wereld niet te bestaan. Zijn ogen blijven gericht op de digitale pagina’s. Wanneer de kapper hem vraagt omhoog te kijken, bevriest hij even, alsof hij uit een andere wereld wordt teruggeroepen. Vervolgens volgt hij rustig de instructie.

Terwijl zijn gezichtshaar wordt getrimd, blijft zijn blik geconcentreerd en bijna statig.

Sef komt hier minstens één keer per week. Dat de zaak dicht bij zijn huis zit, is volgens hem niet de belangrijkste reden. ‘De kapper is gewoon goed in zijn werk. Je kunt gemakkelijk online een afspraak maken, hij is relaxed en altijd op tijd.’

Het is inmiddels middag. De stad zindert van de hitte. Sef stapt op zijn fiets en vertrekt richting De Pijp.

Lunch

Sef: ‘Tjin’s Toko is een van de weinige authentieke eetplekken in Amsterdam’

Bij Tjin’s Toko aan de Eerste Van der Helststraat zet Sef zijn fiets zo dicht mogelijk bij de ingang. Binnen lijkt hij precies te weten waar hij moet zijn. Hij bestelt een broodje tofu met peper en zuur en vertelt ondertussen over de producten die hij hier koopt. ‘Alle producten zijn authentiek. Ze worden geïmporteerd uit bijvoorbeeld Mexico en Azië.’

Buiten eet hij zijn brood op een bank voor de toko. De manier waarop hij zijn brood vasthoudt is opvallend voorzichtig, alsof het iets is dat met zorg behandeld moet worden. Ondertussen blijft zijn aandacht bij de omgeving. Sef kent De Pijp zichtbaar goed. Hij wijst een straat in, noemt een zaak en weet precies wat er op het menu staat. Bij Warung Marlon blijft hij even staan. ‘Daar maken ze de beste satésaus,’ zegt hij, met de zekerheid van iemand die het oordeel al lang geleden heeft geveld.

Zijn enthousiasme over de stad heeft ook een kritische kant. Wanneer het gesprek op de veranderingen in de buurt komt, verandert zijn toon. De komst van de ‘yuppententen’ vindt hij maar weinig interessant. Hij weet welke zaken nieuw zijn en welke er al decennialang zitten. Juist daarom waardeert hij Tjin’s Toko. ‘Tjin’s Toko bestaat ook echt al sinds de jaren tachtig. Dat maakt deze plek een van de weinige authentieke eetplekken in Amsterdam.’

Het is een van de rode draden van deze dag: Sef beweegt zich voortdurend door Amsterdam, maar kijkt ondertussen ook voortdurend naar de stad terug.

AT5

Sef: ‘Het is belangrijk te weten wat je wel en niet staat’

Na de lunch neemt Sef tijd voor zijn zoon, die vanwege de hitte vrij is van school. Over zijn privacy is hij duidelijk: zijn negenjarige zoon komt vandaag niet in beeld. ‘Hij kan nog niet kiezen of hij in de schijnwerpers wil staan of niet.’ Daarna verdwijnt Sef even uit beeld. Aan het einde van de middag treffen we hem opnieuw, dit keer voor een tv-optreden bij de lokale nieuwszender AT5 in de Bijlmer.

Sef verschijnt voor zijn huis met de grootste glimlach die we vandaag van hem gezien hebben. Zijn outfit is inmiddels veranderd. Hij draagt een shirt en broek van Comme des Garçons, slippers van Referenc en een zonnebril van Port Tanger. ‘Ik heb nog even gezwommen,’ zegt hij lachend. Op een dag waarop de hitte alles lijkt te vertragen, is verkoeling een welkome onderbreking.

In zijn zilverkleurige Audi Q5 onderweg naar de Bijlmer vertelt hij over zijn persoonlijke stijl, die hij zelf "uitgesproken" noemt. ‘Soms kleed ik me terwijl ik nergens heen ga. Het kost tijd – weten wat je wel en niet staat. Maar ik heb lol in mezelf goed kleden.’ Hij scant zichzelf vlug, kijkt naar beneden, naar zijn outfit, en zegt vol zelfvertrouwen: ‘Ik doe niets aan wat ik niet vet vind.’

Ook achter het stuur blijft hij opmerkelijk geconcentreerd. Zijn handen rusten ontspannen op het stuur. Hij stuurt met zijn vingertoppen. De bewegingen zijn precies, nooit gehaast. Het past bij het beeld dat zich gedurende de dag steeds verder aftekent: Sef lijkt voortdurend onderweg, maar zelden opgejaagd.

Bij Het Zandkasteel, in de Amsterdamse Poort, parkeert hij zijn auto en loopt hij richting de studio van AT5. Op het Bijlmerplein is hij opnieuw niet alleen onderweg. Wanneer iemand hem om een foto vraagt, stopt hij, draait zich om en reageert zonder aarzelen: ‘Natuurlijk!’ Het klinkt bijna alsof hij wordt aangesproken door een oude bekende.

In de studio wordt hij gepoederd voor de camera. Hij ondergaat het ritueel geduldig, al lijkt de make-up niet helemaal zijn favoriete onderdeel van televisie. Toch is er geen spoor van nervositeit wanneer de camera’s aangaan. Sef blijft kalm, ontspannen en geconcentreerd.

Misschien is dat wel het meest opvallende aan deze dag. Op televisie lijkt Sef niet ineens een andere versie van zichzelf te worden. De man die ’s ochtends in de sportschool staat, die bij de kapper in een boek verdwijnt, die zijn favoriete broodje in De Pijp haalt en die onderweg uitgebreid vertelt over zijn stad, staat ’s avonds gewoon opnieuw voor de camera.

Hij blijft bewegen, maar lijkt nergens haast mee te hebben. Door Amsterdam, door verschillende disciplines en tussen de publieke en private kanten van zijn leven beweegt Sef zich met dezelfde vanzelfsprekendheid. Niet door zichzelf voortdurend opnieuw uit te vinden, maar juist door overal dezelfde persoon te blijven.