Het is code rood in Amsterdam. Nederland zucht en steunt en praat over niets anders dan de hittegolf, maar ex-profvoetballer Edgar Davids (1973) is cool and collected als altijd. Hij snapt het niet helemaal, moet er zelfs een beetje om lachen: Davids woont al tien jaar in Dubai, dit soort temperaturen is voor hem normaal, in ieder geval niet iets waar de noodtoestand voor hoeft te worden uitgeroepen.
Het is de dag nadat Nederland midden in de nacht de laatste groepswedstrijd op het WK voetbal met 3-1 won van Tunesië, maar de man die het 28 jaar geleden zelf schopte tot de halve finale van het WK in Frankrijk en in 2022 een tijdje assistent-bondscoach was onder Louis van Gaal heeft niet meegekeken.
Waarom niet?
"Omdat ik vroeg naar bed ging. Maar ik ga hem zeker nog terugkijken."
Einde antwoord.
Het is tekenend voor Davids, ‘De Pitbull’ die houdt van doen, niet van praten over waarom hij iets doet. En als hij al iets vertelt, is dat kort en bondig. Geldt dus ook voor zijn antwoord op de vraag waar hij zich tegenwoordig zoal mee bezighoudt: “Dat is wel heel persoonlijk, hè?”
Ik hoef niet precies te weten wat je van minuut tot minuut doet, ik ben gewoon benieuwd waar je aan werkt.
“Van alles. Ik heb diverse projecten lopen, ik ben consultant en ik doe veel met kunst. Daarnaast sport ik veel, dus ik kom mijn dagen wel door in Dubai.”
Wat maak je voor kunst?
“Ik doe vooral fotografie – ik ben bezig met een eigen fotoboek – maar ik heb laatst samen met de Amerikaanse kunstenaar Paul Pfeiffer een sound and light installation gemaakt voor het Manchester International Festival: Crowds and Power. Het was mijn eerste echte expositie en ik vond het mooi, maar normaal gesproken doe ik meer met fotografie, dat is toch wel mijn medium. Ik doe het al sinds ik twaalf ben, begon daarmee op school, werkte toen ook al in de donkere kamer. Ik blijf graag bij de dingen die mij altijd al inspireerden. Zoals dus fotograferen, maar ik ben ook nog gediplomeerd trainer.”
Zie je jezelf op korte termijn weer een club coachen?
"Het is mijn passie en wat ik goed kan, maar de dingen moeten wel kloppen en passen. Dat is op dit moment niet zo, maar ik blijf me evengoed doorontwikkelen. Laatst was ik bijvoorbeeld nog op bezoek bij Francesco Farioli's FC Porto, daar hebben we op tactisch vlak van gedachten gewisseld. Zoals ik dat ook doe met mijn kunst en het werk voor mijn foundation Parc des Rêves. Want ik vind het naast mijn andere werk belangrijk maatschappelijk betrokken te zijn. Dat ben ik altijd geweest en dat zal zo blijven. Zo maken we in samenwerking met Sporting CP Lisbon nu playgrounds in de slechte wijken van Lissabon, om kinderen die daar opgroeien iets belangrijks mee te geven en ze tegelijk te inspireren."
Je hebt ook al jaren een band met het merk Patta. Hun trainingsshirt voor het Nederlands elftal deed flink wat stof opwaaien. Hoe kijk jij daar tegenaan?
“Vertel, daar heb ik niets van meegekregen.”
Het artistieke design en de bijbehorende campagne viert de culturele diversiteit van Nederland, maar kreeg online veel racistische reacties.
"Serieus? Ik vind het gewoon een heel toffe collab van Nike en het Nederlands elftal. Er zijn ook collabs gedaan tussen Nike en onder andere het Franse, Canadese en Amerikaanse elftal, maar ik vind dat die van Nederland eruit springt. Ik vind de symboliek sterk, maar daarnaast is het een aansprekend shirt. Heel fris, modern en van nu. Dus ik snap niet waar mensen boos over worden."
Is dat een van de voordelen van het wonen in Dubai? Dat je dit soort gedoe niet meer meekrijgt?
"Weet ik niet, maar Dubai is wel een heel bijzondere melting pot van migranten. Als je er een week op vakantie bent, zie je misschien vooral de glitter en glamour, maar als je er woont, voel je dat daar nu gaande is wat je vroeger in Nederland had. Een cultuur waarin die melting pot wordt gestimuleerd, een plek waar creativiteit wordt gewaardeerd. En waar ze daar eerder alles uit het buitenland haalden, wordt nu steeds meer gekeken naar eigen talent, naar kunstenaars en kledingontwerpers uit Dubai zelf. De glitter en glam is zeker een onderdeel van Dubai, maar ik vind de transitie die er gaande is heel veelbelovend."
Wat is je gevoel bij Nederland?
"Ik ben vandaag in Amsterdam, morgen ook nog, maar dan vind ik het wel weer leuk geweest. Je moet nagaan dat ik hier met tussenpozen al meer dan twintig jaar niet meer woon. Ik heb lang in Italië gewoond en voordat ik naar Dubai verhuisde, woonde ik in Londen, waar Rafael van der Vaart bij mij in de straat woonde. Ik heb nog wel wat kennissen en familie in Nederland, maar de meeste vrienden en familie zitten in Dubai of in andere landen. Ik kom hier niet zo vaak meer, dus ik heb zeker niet de neiging om hier weer te gaan wonen. Natuurlijk ben ik hier opgegroeid, dus er zal altijd een connectie zijn, maar alle plekken die ik kende zijn weg. Dus ik ben hier inmiddels een beetje toerist."
Je wordt ouder, Edgar. Hoe bevalt het leven als vijftiger?
“Vijftiger? Wat is dat? Man, ik sport elke dag. Ik golf, ik ga naar de gym, maar ik train ook met een professioneel voetbalteam in Dubai.”
Geen last van pijntjes?
"Nee, nooit, ik ga gewoon met respect met mijn lichaam om, ik drink geen alcohol, ik houd me aan een goed dieet en als je veel sport, kun je sowieso wel wat hebben. Daarnaast ga ik om met creatieven uit verschillende hoeken en dat geeft me energie. En als het op den duur toch wat minder wordt… dat zie ik dan wel."
Denk je tijdens een WK of EK vaker terug aan je eigen interlandcarrière?
"Absoluut niet, dat is geweest en ik ben niet van het terugkijken. Ik kijk naar wat nu leeft, naar hoe teams en spelers zich tactisch ontwikkelen en bewegen. Ik vind de verdedigende kwaliteiten van Frenkie de Jong echt gegroeid, dat zag je ook al bij Barcelona, en ik vind het knap om te zien hoe Crysencio Summerville en Brian Brobbey zich hebben gepresenteerd. En iedereen klaagt over Virgil van Dijk, maar die heeft gewoon het hele seizoen gespeeld bij Liverpool en hij staat er toch gewoon maar weer. Ik heb vertrouwen in die man."
Wie is jouw held, iemand tegen wie jij opkijkt?
"De alleenstaande moeder van drie die moet werken voor brood op de plank en daarnaast nog een studie doet. Dát vind ik bewonderenswaardig. Ik mocht voetballen en vond dat fantastisch, maar ik had nooit de druk die zo'n alleenstaande moeder elke dag voelt. Of die een brandweerman voelt, mensen die hun leven elke dag op het spel zetten. Of zoals de helden van Black Archives en Kick Out Zwarte Piet, mensen die op de barricaden staan voor de volgende generatie, wat de gevolgen voor henzelf ook zijn. Helden zijn mensen die voor hun medemensen opkomen, die iets betekenen dat groter is dan zijzelf. Ik kan goed een balletje trappen en dat is leuk, maar in het grote geheel stelt dat toch weinig voor."
