Froukje
Kijk Je Naar Mij?
★★★★★
Op twee nummers van haar nieuwe plaat Kijk Je Naar Mij? zingt Froukje over kotsen. Op openingstrack Het Leven Is Een Pil komt dat door de drank: “Ik moet kotsen”, beseft ze in het refrein. Ze heeft zichzelf laten gaan, ze vindt het zelf maar treurig, zingt ze. Soms heeft ze geen rem, zoals ze letterlijk benoemt op de track erna.
Op voorlaatste lied Bruiloft wordt de misselijkheid veroorzaakt door liefdesverdriet. Hier blikt ze vooruit op het huwelijk van een ex: “Ooit komt er een bruiloft en de helft van het echtpaar had bij mij moeten horen, echt, ik kots bij het altaar.”
Die onomwonden beschrijving is treffend voor wie Froukje is als artiest: haar teksten zijn beeldend en concreet, doekjes windt ze nergens om. Niet om haar eigen tekortkomingen, noch die van anderen - bekenden, exen, wereldleiders. Op voorganger Noodzakelijk Verdriet uit 2024 liet ze dat al heel goed horen, maar op Kijk Je Naar Mij? zijn duidelijk verschillen te ontwaren. Ten eerste zijn de teksten nog meer on the nose. In een interview liet Froukje zich ontvallen dat ze goed heeft geluisterd naar de directheid van Charli Xcx’s Brat en dat hoor je terug.
Ten tweede verschillen de eerder genoemde liedjes beide op totaal andere wijze van eerder werk: Het Leven Is Een Pil heeft een mooie, minimale elektronische productie die we ook terughoren op Ik Wou Dat Ik Jou Was. Bruiloft is juist haast suikerzoete bubblegumpop, mooi contrasterend met die wrange tekst.
Froukje werpt nog steeds een blik op de wereld, zoals al op doorbraaksingle Groter Dan Ik uit 2020, waarin ze haar zorgen uitte over klimaatproblematiek. Neem Wat Moet Ik In De Oorlog?, een klein liedje van nog geen minuut dat voelt als een voorgedragen gedicht. Nog veel scherper kijkt ze op deze plaat naar haar directe omgeving. In Je Moet Bij Hem Weg spoort ze een vriendin aan haar toxic partner te verlaten, in Met Jullie bezingt ze hoe ze met haar vrienden wil zijn wanneer de wereld vergaat: “Je woont op drie hoog, daar zijn we droog.” Luzacstraat is een mooi van nostalgie doordrenkt nummer, waarin ze terugblikt op haar studentenhuis in de desbetreffende straat in Rotterdam.
Froukje kan daarnaast heerlijk zelfrelativerende humor hebben. Een zin als “Ik ben zo ontzettend ontspannen”, uit Iedereen Gaat Vreemd, druipt van het sarcasme. Nog meer indruk maakt het wanneer ze haar eigen hersenspinsels onder de loep neemt. Op Het Leven Is Een Pil vreest ze het moment waarop het publiek haar niet interessant meer vindt, op Ik Wou Dat Ik Jou Was is ze open over de jaloezie die ze kan voelen voor vriendinnen. Een eerlijkheid die, inderdaad, doet denken aan Brat.
Op Nog Lang Niet Vrij neemt ze niet zichzelf de maat, maar haar criticasters - het lied lijkt zich gelijktijdig op een onaardige ex als kritische fans te richten. De productie is clubby, met een bijna trance-achtige beat. Ook Jaar Na Jaar heeft zo’n clubsound.
Wanneer we bij dat slotlied zijn aangekomen, is het duidelijk dat Kijk Je Naar Mij? geen enkele skip kent. Sterker nog: alle hierboven genoemde nummers zijn hoogtepunten. Is alles dan helemaal perfect? Nee, op sommige liedjes komt haar stem niet helemaal goed uit, zoals in de coupletten van Iedereen Gaat Vreemd, maar het werkt omdat het bijdraagt aan de rauwheid die zo essentieel is in Froukjes werk. Noodzakelijk Verdriet was al erg goed, deze opvolger is nog veel beter.
Fat Dog
Cancel Me (I’m Tired)
★★★★☆
Britse groep Fat Dog ontstond in coronatijd en groeide na de pandemie vrijwel direct uit tot festivalfavoriet; een band die garant staat voor een kolkende mensenmassa. Niet vreemd, want hun muziek is een opzwepende combinatie van punk, electro en techno. Op hun twee jaar verschenen debuutalbum leidde die tot zowel lovende als minder enthousiaste reacties: de een prees het feit dat ze hun live-energie ook in de studio wisten over te brengen, de ander vond het studioresultaat juist niet zo rauw als het had moeten zijn. De plaat werd geproduceerd door sterproducer James Ford, die eerder geweldige platen met The Last Dinner Party, Fontaines D.C. en Arctic Monkeys afleverde.
Op de opvolger, Cancel Me (I’m Tired), werken ze samen met een wat minder gevestigde naam: Oli Bayston, die desalniettemin producties voor Olivia Dean en Mary In The Junkyard op zijn naam heeft staan. Toch een spannende keus voor zo’n tweede wapenfeit en er is ook zeker verschil te horen met de voorganger, al is het altijd de vraag of dat te maken heeft met de producer of een band die zich simpelweg ontwikkeld heeft - of beide.
Cancel Me (I’m Tired) bevat een interessante tegenstelling: de muziek is explosief zoals we van Fat Dog gewend zijn, maar de teksten zijn - zoals de titel al aangeeft - doordrenkt van vermoeidheid. Blijkbaar schreef zanger Joe Love ze in een periode van overspanning en slaaptekort. Hij is er wel klaar mee, dat songwriten: “I put my feet up for a bit, let AI write a hit”, meesmuilt hij op de titeltrack.
Toch slaagt hij erin energiek te klinken - best knap. Maar als geheel komt deze plaat minder als een mokerslag binnen dan dat debuut. Deels doordat de songs minder op punk en meer op dance leunen. Go Fuck Urself en die titeltrack zullen live ongetwijfeld hard gaan, maar klinken bijna - bíjna - alsof ze van een mainstreamband komen. Die strijkers op de titelsong doen trouwens in de verte denken aan Reflektor van Arcade Fire, óók een toegankelijk lied van een alternatieve band, maar Fat Dog slaagt er desalniettemin in vooral als Fat Dog te blijven klinken.
Dat lukt zelfs op de rustpunten - want dat is de tweede reden voor het lagere mokerslag-gehalte: er zijn rustpunten. De meest opvallende is Snakes: een ballad! Een kunst die de groep eveneens schijnt te beheersen, want het lied grijpt zowaar aan, onder meer door de sentimentele tekst: “So call if you're feeling kind of sad”, roept Love op in het refrein. Op het eveneens kalme Heart of Darkness grijpt de groep terug naar 80s synthpop, wat op Call It What You Want nogmaals gebeurt. Ook dit werkt.
Slotnummer Aliens begint eveneens rustig, maar algauw zwellen de drums aan om uiteindelijk uit te barsten in een climax waarin instrumenten en tekst culmineren. Briljant gekozen titel, overigens: “You're thе reason why aliens don't come”, briest Love tegen het einde van de song.
Opvallend genoeg is Bad Dog, het nummer waarop de band het meeste klinkt als de band die we kenden, juist een minpuntje. Die song voelt van begin tot eind te zeer als Fat Dog by the books. Het doet vermoeden dat Fat Dog op een volgend album zomaar nog wat meer veranderingen kan doorvoeren.
