Vlak voordat de spelers de baan weer betreden, daalt er een kenmerkende stilte neer over SW19, het Londense postcodegebied dat Wimbledon beslaat. Precies in die verstilde minuten worden we de Rolex Lodge binnengeleid. Met uitzicht op Centre Court maken we ons op voor het duel tussen Jannik Sinner en Nuno Borges. Twee dagen eerder was de titelverdediger hard onderuitgegaan op het gras, waardoor zijn hagelwitte tennisschoenen tegen de derde set een alarmerende rode kleur hadden aangenomen. Toen hij er na afloop naar werd gevraagd, haalde Sinner lachend zijn schouders op: "Het verbaast me eigenlijk dat ik mocht doorspelen, want dat volledig wit was inmiddels een beetje rood geworden."
Een kapotte teennagel, zo bleek, meer was het niet. Toch bleef het beeld hangen. Vooral omdat het zo haaks stond op die ene absolute regel van Wimbledon waar werkelijk geen uitzondering op wordt gemaakt: alles wat je op de baan draagt, moet wit zijn. Niet gebroken wit, niet crème en ook niet de ivoorkleur van een zomers pak, maar helder wit. Slechts een subtiel kleuraccent is toegestaan langs een halslijn, manchet of de buitennaad van een short, en dat mag niet breder zijn dan één centimeter. Die regel geldt vanaf het moment dat een speler de baan of de directe omgeving ervan betreedt – ook tijdens trainingen en zelfs voor trainingspakken.
De oorsprong van de regel is opmerkelijker – en vooral een stuk Victoriaanser – dan de meeste mensen denken. Wimbledon voerde de volledig witte kledingvoorschriften in de jaren 1880 in. Destijds gold zichtbaar zweet als onbehoorlijk, en witte stof maskeerde transpiratie nu eenmaal beter dan gekleurde kleding. Wat begon als een praktische oplossing voor een vermeend fatsoensprobleem, groeide in ruim een eeuw uit tot de strengste kledingregel in de sport. Het is een zeldzaam voorbeeld van een etiquettevoorschrift dat de sociale norm waarvoor het ooit werd bedacht, ruimschoots heeft overleefd. Een ander bepalend kenmerk van Wimbledon is eigenlijk geen regel, maar het speeloppervlak zelf. Vorig jaar werd Iga Świątek de eerste Poolse speelster die de Venus Rosewater Dish won en daarmee een Grand Slam-titel behaalde op elke ondergrond. "Die trofee omhoog houden was onbeschrijfelijk," zei ze destijds. "Mijn spel aanpassen aan gras is een proces van jaren geweest."
De banen van Wimbledon worden gemaaid tot exact acht millimeter, een hoogte die sinds 1995 onveranderd is gebleven en dagelijks met bijna religieuze precisie wordt bewaakt. Tijdens The Championships wordt het meerjarige raaigras – gekozen vanwege zijn veerkracht – iedere ochtend gemaaid voordat de poorten opengaan. De lijnen worden opnieuw aangebracht met hetzelfde titaandioxidewit en de hardheid van de bodem wordt gemeten met instrumenten die eerder thuishoren in een laboratorium dan op een gazon. Daarom waarschuwt onze gids ons, terwijl we door de tunnel richting Court 1 lopen, het gras vooral niet aan te raken. Er is iets bijna heiligs aan een grasmat die zo perfect wordt onderhouden. En precies daardoor is het enige wat ik wil doen: mijn hand uitsteken en het aanraken.
Het is een merkwaardig voorrecht om achter de schermen rond te mogen dwalen, terwijl de rest van het park zonder ons volstroomt. We worden meegenomen naar de tunnel die uitkomt op Court 1; de vaste route die talloze kampioenen hebben afgelegd sinds de baan werd gebouwd. Die gang kent zo zijn eigen legendes. Volgens onze gids was dit de plek waar John McEnroe zich in 1981, midden in zijn wedstrijd tegen Tom Gullikson, tegen scheidsrechter Edward James keerde. Hij slingerde hem de vier iconische woorden naar het hoofd die hem de rest van zijn carrière zouden achtervolgen: "You cannot be serious, man," schreeuwde hij. Hard genoeg om een publiek te doen huiveren dat nog nooit iemand op Wimbledon op die manier tegen een official had horen praten. Hij kreeg een boete, werd gewaarschuwd, en won uiteindelijk alsnog de titel. Als je tientallen jaren later door diezelfde gang loopt – over de drempel die elke kampioen sindsdien is gepasseerd op weg naar dat heilige stukje gras – voel je ontegenzeggelijk de zwaarte van de historie. Je snapt direct dat deze plek is gebouwd voor zenuwen.
Het zet de toon voor een middag die volledig in het teken staat van precisie, ingetogenheid en een obsessie voor detail. Het zijn precies die waarden die Rolex de afgelopen vijftig jaar stilletjes in het DNA van deze plek heeft verankerd. Het merk werd in 1978 de officiële tijdwaarnemer van het kampioenschap. Die relatie is prachtig gerijpt, zoals dat gaat bij de allerbeste partnerschappen: onopvallend, zonder van de daken te hoeven schreeuwen. Tegenwoordig verzorgt Rolex de tijdwaarneming op alle vier de Grand Slams, maar Wimbledon blijft met afstand hun meest legendarische podium. Het is de plek waar hun ambassadeurs een geheel eigen ritueel ten deel valt.
De namen die deze erfenis met zich meedragen, spreken boekdelen. Iconen als Rod Laver, Björn Borg, Chris Evert en Roger Federer legden het fundament. Dit jaar wordt het stokje overgenomen door Sinner en Świątek, die hun titels verdedigen, maar ook door namen als Coco Gauff, Mirra Andreeva, João Fonseca en Taylor Fritz. Allemaal dragen ze letterlijk de kroon, verwijzend naar het welbekende Rolex-embleem op hun pols. Buiten de lijnen kiest Sinner graag voor een Everose gouden Cosmograph Daytona met een roze 'Sundust'-wijzerplaat; exact hetzelfde horloge dat hij omdeed tijdens de ceremonie na zijn allereerste titel. Świątek grijpt op haar beurt naar een Datejust met een bruine wijzerplaat en Romeinse cijfers, het model dat ze droeg toen ze de Venus Rosewater Dish veroverde. Gauff heeft een eigen talisman: een uit productie genomen Oyster Perpetual met een diep bordeauxrode wijzerplaat, door verzamelaars ook wel liefkozend de 'Red Grape' genoemd. Ze had hem om haar pols tijdens allebei haar tot nu toe gewonnen Grand Slams.
Fritz pakte het misschien wel het slimst van allemaal aan. Voor zijn overwinning in de eerste ronde combineerde hij zijn witte pak – een eerbetoon aan Federer – met een geelgouden Daytona met een bijpassende witte wijzerplaat. Het was een subtiele knipoog naar Federers lange geschiedenis met het horlogemerk, zonder direct de meest zeldzame pronkstukken van de Zwitserse legende te willen claimen.
Terug in de Lodge vertellen de horloges weer hun eigen kant van het verhaal. Hier zeggen ze minder over wat er op de baan gebeurt, en des te meer over de mensen op de tribunes. Romeo Beckham, aanwezig op de tweede dag, verscheen met een Rolex Daytona met een turkooise wijzerplaat, een gouden kast en een Oysterflex-band. Dat is typisch zo'n uurwerk dat er op camera net zo moeiteloos fantastisch uitziet als dat het in de praktijk functioneert. Het is een klein, maar veelzeggend detail dat laat zien hoe de aanwezigheid van het merk op Wimbledon zich heeft verbreed. Van de spelers, voorzien van het groene zegel, tot de toeschouwers die zich om hen heen verzamelen. Uiteindelijk draait het allemaal om die ene overtuiging waar Rolex steeds op terugvalt: dat tijd, mits perfect bijgehouden, onze onverdeelde aandacht verdient.
Reik naar de kroon
Op 12 juli viel de beslissing. Sinner verdedigde zijn titel met een overwinning op Alexander Zverev en pakte daarmee zijn vijfde Grand Slam-titel. Bij de vrouwen won Linda Nosková haar eerste grote titel, na een spannende strijd van drie sets tegen haar Tsjechische landgenote Karolina Muchová. De kroon bleef op de pols van Sinner.
