Yade Lauren, Nnelg en Ray Fuego in eigen land; Drake, Yeat en Kid Cudi over de grens. Houssam Gourich (29) uit Weert timmert behoorlijk hard aan de weg als producer. Ooit zat hij met Yade Lauren in de klas op de Herman Brood Academie, vlak voordat zij haar succesdebuut Reflecties uit 2020 uitbracht. Jaren later werd hij gevraagd voor de productie van de opvolger, het eind september verschenen Ms. Lauren. Hij was executive producer van het album en nam zelf vijftien van de twintig tracks voor zijn rekening.
Zijn nu al voortreffelijke cv is voer voor een interview, maar Houssam - die onder zijn voornaam opereert - treedt niet graag op de voorgrond. Sterker nog: 'Hij is zelf eigenlijk veel te bescheiden over zijn werk', zegt Laurens pr-team op voorhand in een e-mail. Toch gaat hij overstag.
‘Fuck being humble’, zingt Yade op Ocean (Interlude). Daar ben jij het dus niet mee eens?
Lacht: “Eigenlijk wel, ik bedacht laatst: het mag wel iets minder bescheiden. Wat is die uitspraak ook weer, ‘gesloten monden worden niet gevoed’? Zo is het wel een beetje: mensen zien je misschien over het hoofd als je jezelf altijd wegcijfert, je mag heus wel een beetje je eigen waarde kennen. Ik ben zelfverzekerd in wat ik doe, maar tegelijkertijd een vrij ingetogen persoon. Ik wil bovendien niet naast mijn schoenen lopen of zo.”
Hebben jij en Yade altijd contact gehouden na de Herman Brood Academie?
“Nee, we hebben maar een halfjaar bij elkaar in de klas gezeten! Yades carrière ging toen al heel lekker - op een gegeven moment mocht ze een speciaal traject gaan doen en ging ze naar een andere klas. Twee jaar geleden kreeg ik van haar en haar manager een berichtje of ik met Yade de studio in wilde voor een track. Dat vond ik sowieso al heel dope. We waren nog niet lang bezig toen ze me vroegen of ik aan haar plaat wilde werken. Sindsdien zijn we veel closer geworden.”
Hoe zag je die plaat voor je?
“Rauw en ongefilterd. Pure, eerlijke muziek. Tegenwoordig heb je heel veel mensen die zich aanpassen aan wat anderen willen of vinden. Dat wilden wij niet, we wilden doen wat goed voelt. Dat zit ook wel in ons karakter, bij Yade en bij mij, om ons niks aan te trekken van de mening van anderen. Ik denk dat ik altijd wel een persoon ben geweest die een beetje tegen de stroming ingaat.”
Yades debuutplaat Reflecties was een groot succes, het stond 190 weken in de albumcharts, en dan liet dit langverwachte tweede album ook nog zes jaar op zich wachten. Gaf dat druk?
“Nee, ik ben niet zo bezig met: hoe gaat de pers dit ontvangen, hoe gaat het publiek dit ontvangen? Ik denk dat je, als je iets maakt wat het beste is voor jezelf, ook iets maakt wat het beste is voor het publiek. Laatst hoorde ik wel in een podcast mensen speculeren dat het album niet in de Album Top 100 zou binnenkomen. Toen het vervolgens in de top 10 debuteerde, vond ik dat heus even lekker. Ach, ik vind het eigenlijk wel goed dat mensen zulke dingen zeggen, want dat tegengas heb je soms nodig als maker.”
Mijn favoriete track is denk ik New Bag Alert, die meer elektronisch en overstuurd klinkt dan de andere songs. Dat zegt iets over jouw veelzijdigheid als producer.
“Leuk, dat is ook een van mijn favoriete poku's op de plaat. Ik ben inderdaad wat meer elektronischer aan het gaan de laatste tijd, meer EDM-influenced. In de VS komen die werelden ook steeds meer samen: New Bag Alert heeft een beat waar een Playboy Carti ook op zou kunnen rappen. Daarom is het zo law dat Yade op zo’n track springt - dat ze dat durft als artiest. Want het is helemaal niet gebruikelijk, zo’n noise-achtig nummer op je album. Maar ik denk dat ze mij juist om die reden heeft gevraagd: Yade wil niet binnen de lijntjes kleuren. Soms moet je mensen niet geven wat ze willen, maar wat ze nodig hebben op dat moment.”
Hoe zou je je eigen sound omschrijven?
“Luxury trap. Omdat het wat duurder en meer gepolijst klinkt dan de meeste trapmuziek. Ik vind het bovendien heel leuk om mijn voorliefde voor artiesten buiten de hiphopwereld - James Blake bijvoorbeeld - en invloeden van vroeger in mijn werk te mixen. Zo zijn er op Ms. Lauren veel analoge synthesizers gebruikt, die je bijvoorbeeld hoorde op Thriller van Michael Jackson.”
Yades vorige plaat werd deels geproduceerd door sor en Bnnyhunna, die beiden tevens als artiest in de spotlight staan. Gaan we dat van jou eveneens zien in de toekomst?
“Nou, toevallig ben ik met een eigen plaat bezig op het moment. Ik wil mezelf dus wel meer op de voorgrond pushen, naast muziek ook met film en kleding - muziek is mijn vehicle, maar ik ben op veel meer vlakken creatief. Of ik al iets over die eigen track kan vertellen? Nou, het wordt een EP-slash-mixtape met muziek die ik zelf echt heel lauw vind. Ik wil altijd zo groot mogelijk denken: hoe gaat het live klinken in een stadion? Ik wil stadion-status muziek maken. Meer wil ik er eigenlijk nog niet over kwijt, haha. Begin volgend jaar gaat het denk ik uitkomen.”
Je hebt eerder met megasterren als Drake en Kid Cudi samengewerkt. Hoe ís dat?
“Echt een blessing. Misschien klinkt het raar, maar zelf raak ik er niet per se starstruck van: ik zie het meer als een bevestiging dat ik op het juiste pad zit. Ik wist al van jonge leeftijd dat ik dit wou doen en werk daar ook heel hard voor. Mijn visie lag altijd al op Amerika en dus besloot ik met mensen overseas te connecten. Zo kwam ik via-via terecht bij de sound engineer van Drake. Stuur maar muziek op, zei die. Dus dat heb ik gedaan, een zomer lang, samen met andere producers met wie ik gelinkt had. Toen daar daadwerkelijk een track uitkwam, was dat insane. En helemaal toen bleek dat Kid Cudi daarop meedeed, want dat is een van mijn favoriete artiesten of all time.”
Met wie wil je in de toekomst graag nog meer samenwerken?
“Kanye West, Travis Scott, Future, Bon Iver, James Blake. Ik weet het, ik noem allemaal mannen; ik vind het ook heel erg leuk om met female artiesten te werken, hoor. Sterker nog, ik vind dat die zeker in de hiphopscene meer op de voorgrond mogen komen in een wereld die door mannen gedomineerd wordt. Yade is een geweldig voorbeeld voor hoe dat kan, zij brengt tracks uit die veel harder zijn dan die van veel mannelijke MC’s.”
Tegen wat voor artiesten zeg je nee?
“Ik heb veel aanvragen gehad van rappers in de Nederlandse scene die vooral negativiteit verspreiden in hun songs. Daar wil ik niet aan meewerken. Zeker met het oog op de jeugd, die naar die liedjes luistert, wil ik dat muziek je aanzet tot góeie dingen.”







