Met een handdoek om zijn hoofd gewikkeld en een badjas aan verschijnt Qlas in de videocall. ’s Lands meest gestreamde artiest van het moment heeft een dagje vrij. Later vandaag duikt hij alsnog de studio in, zegt hij. Hij doet niet anders: sinds zijn zeventiende komt hij er zowat elke dag.
Die toewijding loont. Het is een veelgehoord adagium in de muziekwereld: it takes ten years to become an overnight success. Zo ook bij Qlas (spreek uit: kuu-las), echte naam Luciano Jafari Mehrabady. Na een kleine zeven jaar zwoegen scoorde hij begin dit jaar een megahit met Waar Was Je?, door hemzelf geproduceerd. En nu heeft ‘ie weer een hit, ditmaal met Antoon en Boef: 100 Tranen. Op het moment van schrijven staat het al anderhalve week bovenaan de Nederlandse Spotify Top 50, met tweemaal zoveel streams als de nummer twee.
En dan was hij ook nog een van de grote winnaars bij de FunX Awards. Dit jaar was een rollercoaster, zegt de 24-jarige artiest. Dan: “Nou ja, ik zit wel al iets langer in die achtbaan voor mijn gevoel, maar nu gaat ‘ie ineens de hele tijd over de kop.”
Hoe voelt dat?
“Ik kan prima nog over straat hoor, maar zodra ik ergens uit de auto stap komen er mensen op me af voor foto’s. Heftig? Nee joh, iedereen is altijd heel leuk, ik sta gerust een tijdje met ze te lullen. Ik maak nooit mee dat jongens stoer komen doen of zo. Ik ben gewoon een young boy van buiten in een trainingspakje; ze voelen denk ik aan dat ik een van hen ben. Het overkomt mij ook allemaal maar.”
Maar je hebt er wel keihard voor gewerkt.
“Kijk, je kunt zeggen ‘Die Qlas gaat lekker’, maar dan is de volgende gedachte meteen: ja, maar die jongen ging wel echt altijd naar de studio. Ik kan daar uren zitten zonder op de klok te kijken. Ik weet niet wat andere jongens doen, maar ik denk wel dat dat verschil maakt. Ik ben hier niet per ongeluk beland. En ik geloof ook in het nut van veel creëren, veel uitproberen. Als ik vandaag een shitnummer maak, ga ik morgen weer. En overmorgen weer. En dan maak ik op een van die dagen misschien de allerdikste track.”
Wanneer besefte je voor het eerst dat je een hit te pakken had?
“Ik deed een show in Groningen met GP UIT G toen Waar Was Je? op TikTok rondging, maar nog niet uit was. Ik dacht: laten we eens kijken wat het lied hier doet, of het publiek ‘m al kent. Zong iedereen gewoon al mee. Pas toen ik die avond naar huis ging kwam het nummer om middernacht uit. Toen dacht ik wel: dit gaat misschien iets geks doen.’
Hoe was het toen dat inderdaad gebeurde?
“Dat ik solo op nummer één stond, met iets dat ik alleen gemaakt en opgenomen heb - gewoon ik, in mijn eentje achter de laptop - is echt crazy. Ik dacht echt: hoe dan? Er zat geen strategie achter, geen budget aan vastgeplakt. Het is gewoon door de mensen opgepakt, op TikTok een eigen leven gaan leiden - mede dankzij influencers als Monica Geuze die er filmpjes mee postten. Promotie ging ik pas doen nádat het nummer was verschenen.”
Ligt er inmiddels wel een strategieplan?
“Nee, we blijven het zo doen. Ik denk altijd: never change a winning formula. Het werkt blijkbaar, waarom zouden we daar iets aan veranderen? Al werk ik op 100 Tranen wel samen met twee artiesten met wie ik niet snel had verwacht samen te werken. Zeker niet met Antoon, die heel andere muziek maakt dan ik. Deze combinatie is denk ik - los van het feit dat het een goed gemaakt nummer is - wat het lied zo’n succes maakt. Antoon heeft het lied geproduceerd en belde me: ‘Yo luister dan, ik heb een Waar Was Je?-achtige beat met een hook die ik al geschreven heb. Kom langs, je moet het horen.’ In zijn studio hebben we het in een uur, misschien anderhalf erop gezet.”
Dat is behoorlijk snel.
“Ik doe er nooit lang over, Waar Was Je? stond er zelfs in drie kwartier op. Ik wil niet te veel nadenken over wat ik doe. Dan ga ik dingen veranderen die niet anders hoeven. Bovendien: dit is de emotie die ik nú voel. Ik denk dat luisteraars terughoren dat ik oprecht rap, de teksten niet uit mijn duim zuig. In de studio denk ik aan een bepaalde persoon en dan komt het er allemaal uit.”
Wie is die persoon?
“Die vraag krijg ik vaak. In de comments zie ik geregeld dingen als: ‘Wie heeft hem zo erg gebroken?’, ‘Wie heeft hem dit aangedaan?’. Maar dat maakt niet zoveel uit.”
Je teksten zijn emotioneel, maar bevatten tevens humor. Bijvoorbeeld in 100 Tranen: ‘Nu hoef ik nooit meer mee naar de Zara’. Is die combinatie een ingrediënt van je succes?
“Dat is gewoon de manier waarop ik rap. Mensen zeggen weleens tegen me: ‘Je bent niet helemaal goed, maar het is wel echt dik wat je doet.’ Die Zara-line is net als ‘Je bent de laatste snus is mijn bakje’ uit Waar Was Je?. Ik probeer daar niet eens grappig mee te zijn, maar zo verwoord ik mijn gevoelens; voor jou klinkt het misschien grappig, voor mij zit er emotie achter. Want ik wil mee naar de Zara.”
Denk je dat mensen nu vooral emo tracks van jou verwachten?
“Ik denk van wel. Dat komt goed uit, want ik heb nog een hele reeks tracks in deze stijl klaarliggen. Die heb ik al aan wat mensen laten horen en zij gingen compleet in hun feelings, dus het raakt iets bij ze. Maar er komt ook heus een gekke partytrack uit, hoor. Ik maak van alles. Mijn nieuwe album volgt ook binnenkort, al heel snel zelfs. Nee, ik zeg nog niet wanneer. Maar sneller dan je denkt.”
