Het International Documentary Film Festival Amsterdam (IDFA) begint vandaag. Van 12 t/m 22 november 2026 zijn documentaires van over de hele wereld te zien in Amsterdam. Het is de 39e editie van het festival. Naast bekende filmtheaters zoals het Eye Filmmuseum is er ook plaatsgemaakt voor films om te draaien op ongewone locaties, zoals ARTIS.
Gabriella Okoobo, editor bij IDFA, deelt haar 7 favorieten met GQ
“Deze zeven films geven een mooi beeld van hoe documentaires belangrijke maatschappelijke kwesties op verschillende manieren kunnen blootleggen. Grote maatschappelijke thema’s worden teruggebracht tot iets intiems en persoonlijks, waardoor je als kijker wordt meegenomen in de levens en verhalen van de mensen om wie het gaat. Er wordt ingezoomd op specifieke gemeenschappen en perspectieven die vaak onderbelicht zijn. Wat ik daarnaast mooi vind, is de gelaagdheid en vrijheid in de vorm: er is ruimte voor fictie, muziek, archiefmateriaal en andere media om die verhalen te vertellen.”
Dao (2026)
Dao is geïnspireerd door persoonlijke ervaringen van de Frans-Senegalese filmmaker Alain Gomis (Félicité). Hij verweeft fictie met documentaire-elementen en werkt met een cast die bestaat uit zowel professionele als niet-professionele acteurs. Het verhaal speelt zich af in Guinee-Bissau en volgt Gloria – die in Frankrijk is opgegroeid – en haar dochter Noor. Frankrijk en Senegal vormen twee nauw met elkaar verbonden werelden. Het verhaal raakt aan de soms harde realiteit van het dagelijks leven, maar toont ook de kracht van de gemeenschap in zang en dans.
The Illusion of an Everlasting Summer (2026)
Belinda en Guillermina zijn nichten en wonen naast elkaar op boerderijen in Argentinië. Hun buurvrouw is Alessandra Sanguinetti, filmmaker en fotograaf. Vijfentwintig jaar lang volgt zij hen in het door mannen gedomineerde plattelandsleven. The Illusion of an Everlasting Summer is het langverwachte lange-filmdebuut van Sanguinetti.
A Night of Knowing Nothing (2026)
Deze bekroonde experimentele film (L'Oeil d'Or in Cannes) van Payal Kapadia toont beelden van studentenprotesten, feesten en politieconfrontaties in India. Het verhaal laat het verzet van een hele generatie studenten in een land zien dat politiek steeds verder naar rechts opschuift.
Rehearsals for a Revolution (2026)
Pegah Ahangarani gebruikte haar eigen opnames van de protesten in 2009 in Teheran. Ook gebruikte ze het werk van haar vader, die de revolutie in 1979 op 8mm-film documenteerde. Elk hoofdstuk – over haar vader, haar oom, een dierbare lerares, een goede vriend en tenslotte haar pasgeboren dochter – staat voor een nieuwe generatie die zich verzet tegen het regime. Rehearsals for a Revolution ging op het filmfestival van Cannes in première en won daar de prijs voor Beste Documentaire (Golden Eye/L’Oeil d’Or).
Lonan Tché (2026)
Lonan Tché: de titel betekent 'vreemdeling' in het Bambara en verwijst naar het gevoel nergens meer echt thuis te horen. Het verhaal volgt de vrienden Inza en Kader uit Ivoorkust die hun leven riskeerden om de Middellandse Zee over te steken. Ze leven zonder papieren en hebben weinig kans op asiel. Het verhaal gaat over hoop en een uiteindelijke terugkeer naar thuis.
Concrete Land (2026)
Concrete Land is een bekroond speelfilm-debuut van Asmahan Bkerat. De film volgt drie generaties van de Najar-familie, een van de laatste Afro-Palestijnse bedoeïenenfamilies die in tenten wonen aan de rand van de Jordaanse hoofdstad Amman.
Hope is a Word (2026)
‘Hope Is a Word’ is een documentaire die zich afspeelt in de Nigerdelta in Nigeria. De oliewinning in dat gebied vergiftigt al decennialang het land. Regisseur Maria Galliani Dyrvik volgt de Nigeriaanse dichter en milieuactivist Nnimmo Bassey. Hij motiveert een nieuwe generatie jonge schrijvers en rappers om met poëzie te protesteren. Bassey zet zich al zijn hele leven in tegen deze vervuiling, in de voetsporen van zijn geëxecuteerde mentor Ken Saro-Wiwa.
Het volledige IDFA 2026 programma vind je hier.
