Bente
Dwars
★★★★☆
De naam Bente zingt behoorlijk rond in de Nederlandse muziekwereld. Nadat Bente Fokkens in 2021 een eerste hit scoorde met zangeres Maan (Nee Is Nee) volgde vorig jaar een megahit dankzij haar deelname aan Beste Zangers, waarvoor ze Believe van Cher coverde (Kan Je Me Zien). Dit jaar won ze een Edison en in december staat ze vijf keer in Paradiso. Ondertussen trakteert ze ons op haar derde album, Dwars. Dat ‘vangt een leven dat plots in een stroomversnelling is geraakt’, schrijft het persbericht voor.
Wat meteen (opnieuw) opvalt is haar mooie stem: hoor hoe prachtig ze zingt op bijvoorbeeld Hoogtevrees en 7 Minuten. Wat eveneens opvalt: Bente gebruikt de lucht graag als metafoor. Parachute, Hoogtevrees, Helikopterpiloot, Dat Het Weg Van Me Waait luiden vier songtitels. Maar dat is wat flauw om op te focussen, want wat óók opvalt is dat Dwars bijna uitsluitend goeie popsongs bevat. Er zijn hier weinig loze momenten te vinden. Eigenlijk alleen <3, een onnodig intermezzo vol audioflarden uit het opnameproces. Dan is de andere interlude, Maak Je Niet Druk, dat haast als een soort mantra dient, een stuk mooier. Zelfs op een simpel lied als Ik Doe Het Weer grijpt Bente op een of andere manier bij de lurven.
Dwars is de plaat niet altijd. Hoe Hou Ik Dit Vast met BLØF is een wat zoetig nummer dat voor het refrein goed naar Spinvis heeft gekeken. Daar staat de eigenzinnigheid van Brand, het absolute hoogtepunt hier, tegenover. Een onheilspellend lied met triphoppy productie en beklemmende tekst. Dat Het Weg Van Me Waait ademt eenzelfde sfeer en sentiment: “Ben als de dood dat je ziet hoe het echt met me gaat.” Het interessantst wordt Bente op dit soort songs, waar ze de luisteraar een kijkje achter de schermen en in haar hoofd gunt. Wilde Meisjes Huilen Ook voelt daarna na dit tweetal wat veilig.
Secondelijm vormt een mooie climax, een 'wij tegen de wereld'-lied met mooie outro en daarmee een sterke album closer. Zo zijn er meer momenten waarop de productie indruk maakt, neem het voornoemde Brand of de strijkers in Helikopterpiloot. Tekstueel bevat Dwars wat grammaticale afknappers ('een feest die'), maar het is een kleine smet op een goed gemaakte plaat.
Shygirl
Swallow!
★★★★☆
De underground club girly van een paar jaar geleden, dat is Shygirl (echte naam: Blane Muise) anno 2026 niet meer. De Britse stond in het voorprogramma van Beyoncé en Charli xcx, was te horen op een lied van die laatste en dook op in de korte film die Madonna uitbracht rond haar comeback-album. Shygirl is opgenomen door de groten der aarde, en al behoort ze daar zelf nog niet helemaal toe, haar statuur neemt duidelijk toe.
Nadat haar debuutalbum Nymph uit 2022 vol lof ontvangen werd door de muziekpers, werd er reikhalzend uitgekeken naar opvolger Swallow!. En we kunnen met de deur in huis vallen: die is wederom heel goed. Met een kleine sidenote: opener Alyse is zó sterk dat die meteen het hoogtepunt van de hele plaat vormt. Maar vrijwel alle nummers betoveren op hun eigen manier.
Shygirl is verliefd, en dat horen we. Ze klinkt lichter - al gaf ze zelf in een interview met Rolling Stone UK aan dat ze vooral niet zachter is geworden; ze is nog altijd vrij direct en confronterend in haar teksten, zij het nu op een wat positiever manier dan vóórdat ze de liefde vond. Toch noemt ze Swallow! zelf eveneens een ‘reintroduction’ van wie ze is als artiest. Dat geldt tekstueel, maar tevens instrumentaal: er is meer ruimte voor akoestische gitaar en dromerige productie. Ook op oude songs als Cleo klonk Shygirl soms dromerig, maar het was duisterder dan hier; op Swallow! zweeft ze letterlijk in de wolken.
Op een song als Déjà Vu horen we Shygirl zoals we haar het best kennen, rap-zingend over een aanwezige beat. Zo zijn er meer clubby momenten; op Submit vermengt ze stevige beats met een punky sound, op Live The Life You Like doet ze denken aan het oude werk van The Prodigy. Na die eerste helft wordt de plaat gaandeweg steeds wat minder uptempo, om te eindigen met het hemelse Eternal - een afsluiter die haast net zo volmaakt is als de opener.
Op Luvli doet de sfeer denken aan Madonna’s Ray Of Light en Fka Twigs’ Eusexua, op Sublime gaat ze full indie mode met veel ruimte voor de gitaar. Ook op detailniveau is er veel knaps te ontdekken in bijvoorbeeld de eigenzinnige elementjes in de productie, zoals het kreetje in de verte dat we horen op Alyse. Het kan haast niet anders of deze plaat gaat de naam Shygirl nog groter maken.
