This Is Lorelei
The Singer In My Band
★★★★☆
Nate Amos is er maar druk mee. In april kwam een tweede deluxeversie van zijn debuutplaat uit 2024, vlak na zijn tweede album als This Is Lorelei, dat bestond uit nieuwe opnames van oude songs. Amper een jaar later zijn we bij langspeler drie beland: The Singer In My Band. Knap, en helemaal als je bedenkt dat This Is Lorelei een volledig uit de kluiten gewassen sidequest is naast Amos’ werk als gitarist van Water From Your Eyes. Een sidequest die inmiddels beter wordt beluisterd dan zijn hoofdproject.
Met Water From Your Eyes bracht hij vorig jaar ook een plaat uit en toerde hij tussendoor nog. Waar Amos inspiratie vindt? On the road, natuurlijk. En dat hoor je op The Singer In My Band terug. De songs hebben een hoog americana-gehalte; je kunt je de uitgestrekte vlaktes die aan je voorbijrollen er haast bij voorstellen, net als het bestofte autoraam van waarachter je ze bekijkt. Deze plaat leunt, anders dan eerder werk, vooral op de gitaar. Amos joeg simpliciteit achterna, vertelde hij in een interview. Geen elektronische arrangementen, geen toeters en bellen. Dat levert heel mooie songs op. Opener I Will Eat My Heart In The Morning Light is direct een (het?) hoogtepunt. Een prachtig lied waarin Amos bezingt dat hij ook maar een man met valkuilen is, maar dat dat hem er niet van zal weerhouden zich kwetsbaar op te stellen in zijn songs. Ook Billy Came Back is een vroege piek op de plaat. En Sailing (Your Baby’s Down) klinkt als een moderne indieklassieker.
Daarna verliest het album iets aan momentum. De titelsong verzandt in te stugge countrygronden; het begint te ontbreken aan de afwisseling die debuutplaat Box For Buddy, Box For Star wel had. Gelukkig revancheert Amos zich aan het einde. And I Haven’t Seen My Love In Quite A While en Don’t You Cry In Lonesomeness zijn twee prachtige afsluiters - en twee songs die de schaduwzijde van zoveel on the road zijn duidelijk laten zien.
Ezra Collective
Here Because Of Hope
★★★★☆
Een reis door de geschiedenis van zwarte muziek, dat is Here Because Of Hope, de vierde plaat van het moderne Londense jazzkwintet Ezra Collective. Evenals een antwoord op de vraag waarom zwarte muziek, vaak geboren uit onderdrukking, toch zo vreugdevol kan klinken. Dat antwoord - hoop - vind je in de titel, maar ook in de hier aanwezige songs. Want Here Because Of Hope is net als Ezra’s vorige platen, ondanks de persoonlijke en gewichtige thematiek, dansbaar en upbeat.
Dat komt mede door de genres die ze aansnijden: highlife (oorspronkelijk afkomstig uit Ghana en later zeer populair in Nigeria, waar het weer zijn eigen unieke elementen kreeg), vrolijk klinkende soca uit het Caribisch gebied, broken beat uit Londen. Daarmee doet Ezra Collective de achtergronden van alle vijf de bandleden eer aan. Uit hun thuisstad horen we ook lovers rock, een reggae-subgenre dat in de jaren 70 ontstond in Londen. En zelfs salsa - met Caribische roots, maar waar het nou écht ontstond is een omstreden discussie - komt voorbij.
Door die talloze nieuwe invloeden horen we een collectief dat anders klinkt dan op de voorgaande albums, maar tegelijkertijd herkenbaar voortborduurt op de sound die hen bekendmaakte. Al zijn er uitzonderingen. Met All I Need, een duet met de Britse zangeres en X Factor-winnares Leona Lewis, maakten ze naar eigen zeggen het langzaamste nummer uit hun oeuvre. Ook dat gaat ze bijzonder goed af. Het is een zwoele song voor op een regenachtige Londense avond, al zou je kunnen beargumenteren dat het de vaart uit de plaat haalt; het verschil met de uptempo-songs El Corazón en Bunny On The Rise vlak ervoor is groot. Dat geldt ook voor de drie spoken word-skits, ingesproken door actrice Letitia Wright. Die hakken de plaat op in verschillende delen met elk verschillende geografische invloeden. Het zijn mooi voorgedragen teksten met geregeld rake woorden, met name de eerste, maar misschien hadden ze er beter een intro en outro van kunnen maken. Met meer dan een uur is Here Because Of Hope een tikkeltje aan de lange kant, maar voor een ode aan de herkomst en betekenis van zwarte muziek dien je de tijd te nemen. Het is mooi dat dat eerbetoon zo uitvoerig en nauwkeurig wordt neergezet.
In een interview met GQ vertelt Ezra Collective uitgebreid over de nieuwe plaat en hun populariteit, die groter is dan ze zelf ooit hadden durven vermoeden.
