Het is niet het meest voor de hand liggende plot voor een superheldenserie: ergens in Nebraska wordt een moord gepleegd en twee politieagenten moeten uitzoeken wie het heeft gedaan. Alleen zijn het in dit geval geen gewone politieagenten. Het zijn Green Lanterns. En de moord blijkt gevolgen te hebben die veel verder reiken dan Nebraska.
Wat een Green Lantern zo bijzonder maakt? Zijn superkracht zit in een ring die alles kan manifesteren wat de drager zich kan voorstellen. De Green Lanterns zijn in feite een soort intergalactische politieagenten, verdeeld over verschillende sectoren van het universum. Hun thuisbasis is de planeet Oa, waar de Green Lanterns bijeenkomen. Onderweg komen ze bovendien nogal wat buitenaardse wezens tegen.
In die nogal bizarre wereld willen Damon Lindelof, de maker van Lost en Watchmen, en stripboekschrijver Tom King juist een herkenbaar crimeverhaal vertellen. GQ sprak met het duo over de nieuwe DC-serie Lanterns, de relatie tussen de hoofdpersonages Hal Jordan en John Stewart en de keuze om er een crimeverhaal van te maken.
Een space cop
“Wat maakt Green Lantern een unieke superheld?” vraagt King zich hardop af. “Wat onderscheidt hem van Superman of Captain America?”
Zijn antwoord: “Hij is in essentie een space cop.”
Daar begon volgens King het idee voor de serie. Want als Green Lantern een ruimteagent is, waarom zou je dan niet kijken naar het genre waar televisie al decennialang goed in is?
“Televisie heeft vanaf Dragnet, via Hill Street Blues en NYPD Blue, tot True Detective ongelooflijke crimeverhalen verteld,” zegt King. “Dus kunnen we de kracht van televisie, die betere crimeverhalen heeft verteld dan welk ander medium ook, gebruiken om een goed space-copverhaal te vertellen?”
Dat idee werd uiteindelijk de basis van Lanterns: een buddy-copverhaal, een moordmysterie en sciencefiction, allemaal tegelijk.
Eerst de mannen, dan de mythologie
Voor Lindelof was een van de grootste uitdagingen om een serie te maken die zowel bestaande Green Lantern-fans als complete nieuwkomers aanspreekt. Een deel van het publiek heeft al een relatie met deze personages; een ander deel weet misschien niet eens hoe een Green Lantern-ring werkt.
“Je wilt niet dat de hele aflevering, zeker een pilot, alleen maar uit uitleg bestaat,” zegt Lindelof. Tegelijkertijd moet een kijker na die eerste aflevering wel begrijpen wat een Green Lantern is, hoe de ring werkt en, belangrijker nog, wat de personages willen.
Daarom begonnen de makers bij Hal Jordan (Kyle Chandler) en John Stewart (Aaron Pierre), de twee hoofdpersonages van de serie.
“We zeiden eigenlijk: dit is een serie over een relatie,” zegt Lindelof. “Het gaat over de relatie tussen Hal en John. We willen dat die relatie vol conflict zit: de ene wil zijn macht niet echt opgeven, terwijl de andere zijn hele leven is getraind voor deze positie. En ergens in dat conflict begint wederzijds respect te ontstaan.”
Dat is een belangrijk verschil met veel superheldenseries. Het gaat in Lanterns niet alleen om de vraag wat deze twee mannen kunnen, maar ook om de vraag of ze überhaupt samen kunnen werken.
En die twee zijn behoorlijk verschillend.
Hal kreeg de ring. John moest hem verdienen.
Het verschil tussen Hal Jordan en John Stewart zit al in de manier waarop ze Green Lantern zijn geworden. Hal kreeg de ring min of meer in de schoot geworpen; John heeft er zijn hele leven naartoe gewerkt.
“Een alien komt om bij een crash en zijn ring gaat op zoek naar een nieuwe, waardige drager,” zegt King. “Hal wordt midden in de nacht wakker, wordt geselecteerd en opeens is hij een Green Lantern.”
John Stewart heeft een heel ander traject afgelegd. Hij heeft zijn hele leven gewerkt om te komen waar hij nu is.
Daarmee ontstaat meteen een spanningsveld tussen de twee. Maar volgens Lindelof gaat het niet alleen over het verschil tussen iemand die iets heeft verdiend en iemand die het min of meer cadeau heeft gekregen. Hal bevindt zich ook op een moment in zijn leven waarop hij moet nadenken over zijn eigen plek.
“Er is altijd een beetje wrijving in een mentorrelatie,” zegt Lindelof. “De leerling wil uiteindelijk de meester overstijgen. En als de mentor bereid is om een stap opzij te doen, zegt hij: ik zou het geweldig vinden als jij hier beter in wordt dan ik. Ik wil dat mijn leerlingen veel hoger vliegen dan ik ooit heb gedaan.”
Maar dat is niet helemaal waar Hal staat.
“Hij bevindt zich op een punt in zijn leven waar veel mannen van middelbare leeftijd zich bevinden, waaronder ikzelf,” zegt Lindelof. “We willen een stap opzij doen en de volgende generatie een kans geven. Maar er is ook een deel van ons dat niet wil erkennen dat we dichter bij het einde zijn dan bij het begin.”
Bij Green Lantern krijgt dat idee extra gewicht. Hal draagt een ring die hem enorme macht geeft. Op een gegeven moment moet hij die misschien afstaan aan iemand die na hem komt.
“Het idee dat je hem moet afdoen en aan iemand anders moet geven, brengt een bepaalde vorm van wrok met zich mee,” zegt Lindelof.
Geen mentor en leerling, geen vrienden en ook geen vijanden
De verhouding tussen Hal en John laat zich volgens Lindelof en King ook niet zo makkelijk in één hokje stoppen. Ja, er zit iets van een mentor en leerling in. Ja, ze zijn partners. En ja, er is een flinke dosis rivaliteit. Maar geen van die omschrijvingen vertelt het hele verhaal.
King en Lindelof wilden juist voorkomen dat hun relatie een bekende buddy-copdynamiek zou worden.
“Een echte samenwerking, een partnerschap dat je hebt met je vrouw, je partner in het veld of je partner op je werk, is veel ingewikkelder dan dat,” zegt King. “Het kan 's ochtends één ding zijn, tijdens de lunch iets anders en 's avonds weer iets anders. En vervolgens alle drie tegelijk.”
Dat geldt ook voor Hal en John.
“Ze bewonderen elkaar, ze zijn jaloers op elkaar, ze denken dat de ander verschrikkelijk is en ze denken dat de ander geweldig is,” zegt King. “Die dingen bestaan allemaal tegelijk.”
Volgens King is juist die combinatie wat hun relatie geloofwaardig maakt.
“Die dingen kunnen tegelijkertijd bestaan en zowel een gevoel van vertrouwdheid geven, zoals in een familie, als een vonk van wrok en haat veroorzaken. Dat die dingen tegelijkertijd bestaan, is volgens mij de manier om clichés te vermijden, het echt te maken en het, bij gebrek aan een beter woord, HBO te maken.”
Wat als de Dead Girl een Dead Alien wordt?
Ook het mysterie dat de serie voortstuwt komt voort uit Lindelofs liefde voor crime en detectiveverhalen.
Hij noemt een bekend televisiecliché: de serie waarin aan het einde van de pilot een dood meisje wordt gevonden en vervolgens het hele seizoen draait om de vraag wie haar heeft vermoord.
De “Dead Girl Show”, noemt Lindelof het.
“Wat als we het niet deden met een Dead Girl?” zegt hij. “Wat als we een Dead Alien hadden?”
Daarmee had Lanterns volgens Lindelof een uitgangspunt dat meteen bij Green Lantern paste.
Ook zijn eigen Watchmen speelde zich af rond een moordmysterie. In die serie draaide het om de vraag wie The Comedian had vermoord, maar de identiteit van de dader was uiteindelijk minder belangrijk dan zijn motief.
“De vraag wie het heeft gedaan is uiteindelijk niet zo interessant,” zegt Lindelof. “Maar waarom hij het heeft gedaan is veel interessanter. Daar zit een hele geschiedenis achter, veel achtergrond en veel meer lagen.”
Diezelfde aanpak spreekt hem aan bij Lanterns.
Bovendien heeft DC natuurlijk al een superheld die bekendstaat als detective: Batman. Dus waarom zou Green Lantern dat niet kunnen zijn? Voor Lindelof voelde het idee van twee Green Lanterns die op aarde een moord moeten oplossen simpelweg interessanter dan het zoveelste verhaal waarin een superheld een monster moet verslaan voordat een stad wordt vernietigd.
De grotere Green Lantern-wereld blijft ondertussen gewoon bestaan. Er zijn aliens, andere planeten en Oa. Alleen hoeft de serie niet voortdurend uit te leggen hoe bijzonder dat allemaal is.
Lindelof vergelijkt het met Game of Thrones. Er zijn mensen die zeggen dat ze niet van fantasy houden, maar wel van Game of Thrones. “En dan zeg je: maar er zijn draken en tovenaars.”
Het verschil zit volgens hem in de menselijke benadering.
Lanterns moet hetzelfde doen met sciencefiction. De wereld mag dan vol aliens en andere planeten zitten, het verhaal zelf moet menselijk en herkenbaar blijven. “Er is een moord gepleegd in Nebraska, met intergalactische gevolgen,” zegt Lindelof. “Dit zijn de twee mannen die gaan proberen uit te zoeken wie het heeft gedaan en waarom.”
Uiteindelijk willen Lindelof en King vooral dat het publiek benieuwd is naar wat er tussen die twee mannen gebeurt. Kunnen ze met elkaar overweg, ondanks alles wat tussen hen in staat?
Niet één held, maar twee
Er is volgens Lindelof nog iets dat de serie toegankelijk maakt voor mensen die Green Lantern niet kennen: je volgt niet één superheld, maar een duo.
“Heel zelden krijg je de kans om een duo te doen,” zegt Lindelof. “We maken geen Batman, geen Superman, geen Supergirl. We maken Lanterns.”
Dat geeft de serie volgens hem iets herkenbaars, de relatie tussen twee partners is iets wat iedereen begrijpt.
Een superkracht voor een nerdy kind
Voor King zit de aantrekkingskracht van Green Lantern ook in iets heel simpels. Het was een van de eerste superhelden die hij als kind tegenkwam waarbij de kracht niet alleen draaide om sterker, sneller of onkwetsbaar zijn.
“Het eerste wat ik als kind over Green Lantern hoorde, was dat deze jongens interplanetaire politieagenten waren en ringen droegen waarmee ze dingen uit hun verbeelding konden maken,” zegt King. Voor een “nerdy kid” dat zelf graag verhalen bedacht, sprak dat enorm tot de verbeelding.
“Dat voelde als een veel tastbaardere en begrijpelijkere superkracht dan wat Batman deed,” zegt hij. “Ik ben bang voor hoogtes, dus ik zie mezelf niet zo snel met een grappling hook van gebouw naar gebouw slingeren.”
Dat idee is volgens King nog altijd onderdeel van wat Green Lantern bijzonder maakt. De kracht zit niet alleen in wat de ring kan, maar in wat je ermee kunt bedenken.
Ook voor niet-superheldenfans
Na het zien van de eerste paar afleveringen van Lanterns blijkt de serie ook boeiend voor kijkers die normaal niet meteen warm lopen voor superheldenseries. Ja, er zit een sciencefictiontintje aan, maar doordat de hoofdpersonages vooral bezig zijn met het oplossen van een moord, voelt de serie niet meteen als een typische superheldenserie. Je hoeft ook geen uitgebreide kennis van de Green Lantern-mythologie te hebben om erin mee te kunnen gaan.
Het helpt dat de serie met Nathan Fillion, Kelly Macdonald en Laura Linney over een sterke cast beschikt. Lanterns probeert je niet te overtuigen met zoveel mogelijk superkrachten en spektakel, maar met personages en een mysterie dat je nieuwsgierig houdt naar de afloop. Voor wie normaal weinig heeft met het superheldengenre, is dat misschien wel de grootste reden om de serie een kans te geven. En voor Green Lantern-fans is er ondertussen genoeg van de vreemde, intergalactische wereld om naar uit te kijken.
Lanterns is vanaf 16 augustus te zien op HBO Max.
