Toen Robert Pattinson veertien was, knipte hij de labels uit de designerboxers van zijn vader en naaide die in zijn jasjes. Alles om indruk te maken op zijn klasgenoten op de middelbare school. Zijn zorgvuldig in elkaar geknutselde nepgarderobe maakte hij af met één echt luxestuk: de Jaeger-LeCoultre Reverso van zijn moeder. ‘Ik liep rond met het horloge van mijn moeder en dacht: ja, ik ben een hele grote jongen,’ zegt de acteur nu lachend.
Tegenwoordig hoeft Pattinson niet meer te doen alsof. Hij is zojuist aangekondigd als de nieuwste global ambassador van Jaeger-LeCoultre en trapt die samenwerking af met een grote nieuwe campagne. De relatie tussen de veertigjarige acteur en het gerenommeerde Zwitserse horlogehuis begon tijdens de Oscars van dit jaar, waar Pattinson een nog niet uitgebrachte versie van de roségouden Master Control Chronomètre Perpetual Calendar droeg.
Later die avond, tijdens de Oscarfeestjes, ging het nieuws rond dat Pattinson een horloge om had dat nog niemand eerder had gezien. De horlogeverzamelaars van Hollywood kwamen vervolgens massaal op hem af. ‘Al die andere acteurs met hun mooie horloges vroegen me: “Hé, wat draag jij?”’ vertelt Pattinson. ‘Dat was zo’n moment waarop ik dacht: het is eigenlijk best wel cool om zo’n ding om je pols te hebben.’
Pattinson geeft toe dat hij vóór die avond nauwelijks iets met horloges had. Toch maakte de ervaring iets in hem los. ‘Het is leuk als je ineens een nieuwe interesse ontdekt waar je helemaal in opgaat.’
Vandaag verschijnt zijn nieuwe campagne, waarin de ster van The Drama zowel de roestvrijstalen als de roségouden versie van JLC’s ingetogen Master Control draagt. Ik sprak Pattinson over zijn groeiende horlogecollectie, het langverwachte vervolg op The Batman en de nogal ongemakkelijke manier waarop hij zich de stem van Chris Hansen eigen maakte voor Primetime.
GQ: Waar ben je op dit moment?
Robert Pattinson: "Ik zit tot het einde van het jaar in Londen voor het vervolg op The Batman."
Hoe gaat dat?
"Goed. Ik merk tijdens al dat vechten wel duidelijk dat ik ouder word. Ik denk letterlijk: godverdomme, dit is een stuk zwaarder dan vroeger. Maar het is echt leuk. En ik denk dat de film behoorlijk goed gaat worden. We hebben een ontzettend leuke cast. Alleen: het is wel een marathon."
Er zijn beelden uitgelekt van iemand die op een motor rijdt op de set. Ben jij dat of is het een stuntman?
"Volgens mij is dat een stuntman. Speelt dat zich af in Liverpool? Of Schotland of zo?"
Iemand rijdt op een motor door de sneeuw en blijkbaar is dat een Batman-alter ego dat ‘the Drifter’ heet.
"Ja, dat ben ik! Dat ben ik. [Lacht.]"
Dit is een krankzinnig jaar voor je, met zoveel films die uitkomen: The Drama, The Odyssey, Primetime en Dune: Part Three. Heb je het gevoel dat je maar blijft doorgaan?
"Ja. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Sinds de stakingen van de acteurs en schrijvers ben ik eigenlijk onafgebroken aan het werk. Ik zou een film met Adam McKay gaan maken, maar die ging uiteindelijk niet door. Daarna had ik een lange periode waarin ik niet werkte en opnieuw nadacht over wat ik eigenlijk wilde doen.
Toen kwam Die My Love met regisseur Lynne Ramsay voorbij, iemand met wie ik altijd al wilde werken. Vanaf dat moment volgde het ene project na het andere. Ik heb mijn hele instelling veranderd en dacht: het maakt me niet uit of ik grote films doe of de hoofdrol speel. Ik ga gewoon dingen doen die ik interessant vind.
En vervolgens weet ik zelf eigenlijk niet hoe we het allemaal gepland hebben gekregen. Ik vertrok letterlijk bij Die My Love en vloog naar The Drama. Die film rondde ik af en vrijwel dezelfde dag vloog ik door naar Primetime. Daar was ik bovendien ook als producent bij betrokken. Op een gegeven moment waren we vier films tegelijk aan het voorbereiden.
Maar volgens mij is het goed gekomen. Als dit allemaal achter de rug is, neem ik absoluut vakantie."
Je volgende film is Primetime. Wat trok je aan in dat project?
"Aanvankelijk kwam ik erbij als producent. Ik vond het eerste script heel goed. Vervolgens dachten we aan Lance Oppenheim, met wie ik een documentaire aan het ontwikkelen was, als regisseur. Ik dacht: er zit iets in zijn stijl dat hier perfect bij kan passen. Een soort Oliver Stone-achtige, Brian De Palma-achtige versie van deze film. Zijn stijl leek me er echt perfect voor.
Toen kwam de tweede versie van het script binnen en dacht ik: oeh, hier hou ik van. Het is heel ongebruikelijk en behoorlijk gedurfd. Ik ben ontzettend benieuwd hoe mensen erop gaan reageren.
Het was ook geweldig om aan iets te werken dat Lance’ eerste speelfilm was. Iedereen was er zo enorm bij betrokken. Het is het eerste project dat ik vanaf het allereerste begin echt volledig heb geproduceerd. We hebben het de hele weg als een team gedaan.
Ik weet nog dat ik twee kerstmissen geleden op eerste kerstdag acht uur lang op Zoom zat met Lance en Ajon Singh, die het script schreef. We zouden in januari beginnen, dus daar zaten we dan op eerste kerstdag aan te werken. Het was zo’n project waarbij je denkt: oké, we gooien alles wat we hebben hiertegenaan en proberen er iets van te maken.
Dus ik ben heel benieuwd hoe het uiteindelijk wordt ontvangen.
Je staat bekend om de bijzondere keuzes die je met je stem maakt. Hoe was het om je voor te bereiden op de rol van Chris Hansen?
Het is gewoon zo’n unieke stem. Het was ongelooflijk moeilijk. Hij heeft een podcast waarin hij over zijn oude zaken praat. Ik liep voortdurend rond en probeerde zijn stem na te doen. Alleen is het behoorlijk duister materiaal.
Dus ik liep over straat hardop na te praten over waar hij het over had en mensen hadden werkelijk geen idee wat er aan de hand was. Maar zijn stem is voor mij iconisch. En hij is ontzettend moeilijk na te doen.
Ik vind het geweldig om me voor te stellen dat jij rondloopt terwijl je teksten uit To Catch a Predator opdreunt – letterlijk het laatste wat iemand wil horen als een vreemde je aanspreekt. En nu zitten we hier te praten over een soort droomrol: ambassadeur van JLC. Wat trok je aan in het merk en maakte je enthousiast over deze samenwerking?
"Ik was bij de Oscars en mijn manager vroeg: ‘Wil je een horloge dragen?’ Ik zei: ‘Ja.’ Ik dacht helemaal niet aan een horlogesamenwerking of iets dergelijks. Ik bekeek wat foto's van horloges en toen kwam die roségouden Master Control voorbij.
Ik dacht: oeh, die is mooi. Ik draag eigenlijk bijna nooit een horloge, maar toen ik hem omdeed, dacht ik meteen: dit is mijn favoriete horloge. Ik wilde hem eigenlijk gewoon kopen."
Na de Oscars ging ik terug naar Londen en liep ik langs de winkel. Ik begon naar alle andere horloges te kijken. Toen viel het kwartje. Ik dacht: ze zijn gewoon ontzettend mooi.
Uiteindelijk droeg ik er ook een in de volgende Batman. Dit voelt als een heel mooie samenwerking en het past ook echt bij mij. Ik hou enorm van die stijl en van de filosofie van het bedrijf.
Ik ben blij dat je The Batman koppelt aan JLC, want in alle Batman-films van Christopher Nolan draagt Christian Bale het merk. Was je daarvan op de hoogte toen je voor het eerst interesse kreeg in deze horloges?
Toen ik net begon te kijken en probeerde te bepalen welk model ik voor de film wilde dragen, ontdekte ik dat Christian ze ook droeg. Het is grappig: zodra je de Reverso omdoet, krijg je meteen een soort Bruce Wayne-gevoel.
Het voelde gewoon ontzettend goed. Zelfs de band die we hebben gekozen. Het is het laatste wat ik omdoe wanneer het kostuum aangaat. Er is zelfs iemand die speciaal op het horloge let. Alles eraan voelt extreem Bruce Wayne.
Dat horloge van de Oscars heeft je dus bekeerd. Want het klinkt alsof je daarvoor niet echt een horlogeman was.
"Nee, ik draag eigenlijk nooit horloges. Nu vind ik het juist leuk om in het archief te duiken en me daarin te verdiepen. Ik vind de mensen die daar werken ook heel aardig. Dus ik ben inmiddels een beetje op zoek naar dat ene speciale ding.
Maar die Master Control… ik heb volgens mij nog nooit zoveel irritante mailtjes gestuurd. Ik bleef maar vragen: ‘Wanneer is hij klaar? Wanneer kan ik hem krijgen?’"
Zijn horloges in Hollywood belangrijker geworden voor acteurs en actrices?
Honderd procent. Ik had geen idee dat zoveel mannen er zó obsessief mee bezig waren. Tijdens de afterparty van de Oscars leek het letterlijk het belangrijkste gespreksonderwerp. Iedereen liet zijn horloge zien. Horloges die niemand bezit.
Al hebben sommige mensen ze waarschijnlijk wel echt. Maar het is grappig: ik zat laatst in het vorige nummer van GQ te kijken naar de horlogecollectie van Jay-Z. Fascinerend.
Er is iets bijzonders aan. En het feit dat je met zulke horloges zo ver terug in de tijd kunt gaan, vind ik echt ongelooflijk.
Nu je een horlogeman bent: ga je je ook verdiepen in een van de andere interesses die daarbij horen? Auto's, sigaren, whisky? Je moet er nu eigenlijk eentje uitkiezen.
"Met auto's heb ik dat al een beetje gehad. Toen ik Twilight maakte, kocht ik een Shelby Mustang. Dat was de auto die ik als kind altijd wilde hebben. Ik geloof dat het een GT350 was. Of een Fastback, zoals die uit Gone in 60 Seconds.
Maar je komt er snel achter dat het geen auto is waarin je dagelijks kunt rijden. Ik heb zo vaak gênante momenten gehad waarop hij besloot niet te starten of ermee ophield – altijd midden voor een enorme groep toeristen of zo. Dan moest ik hem de hoek om duwen.
Op een gegeven moment dacht ik: klaar. Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb iets nodig dat het gewoon doet.
Ik vind whisky trouwens wel leuk. Ik kan niet zeggen dat mijn smaak bijzonder verfijnd is, maar ik hou van het ritueel. In de buurt van mijn huis in New York zit een plek die Brandy Library heet. Mijn smaak is waarschijnlijk behoorlijk afschuwelijk.
Met sigaren is het hetzelfde. Ik vind het idee ervan leuk, maar ik heb altijd het gevoel dat ik eigenlijk niet weet wat ik aan het doen ben."
Ja, het is ingewikkelder dan het lijkt.
"Verrassend ingewikkeld. Ik weet nog dat ik stopte met roken en toen een sigaar opstak. Iemand die wel sigaren rookte kwam langs en ontdekte dat ik al ongeveer vier dagen dezelfde sigaar aan het roken was. Ik zei: ‘Je kunt hem gewoon steeds opnieuw aansteken.’ En die persoon zei: ‘Zo werkt het dus niet.’
Wanneer begon je je als kind bewust te worden van horloges? Zijn er bijzondere exemplaren die je tijdens het maken van films hebt gekregen of die binnen je familie zijn doorgegeven?
"Mijn vader gaf mijn moeder een Reverso toen ik een tiener was. Ik was waarschijnlijk veertien. Ik weet nog dat ik hem droeg toen ik naar mijn nieuwe middelbare school ging, omdat ik dacht dat ik er indruk mee zou maken.
De enige horloges die ik ooit zelf heb gehad, waren een paar vintage exemplaren uit de jaren zestig. Die vond ik altijd al mooi. Ik heb ze nog steeds, maar ze zijn ontzettend eenvoudig.
Als een horloge te dik wordt en ervoor zorgt dat je manchet omhoog blijft staan, begrijp ik eerlijk gezegd niet wat daar aantrekkelijk aan is. Veel mannen vinden dat juist mooi, maar ik denk niet dat ik dat kan hebben. Bij mij mag je maar een klein stukje van het horloge zien."
Nu je je steeds meer in horloges verdiept: wat valt je op aan je eigen voorkeuren?
Ik hou absoluut van heel dunne horloges. Dat is het belangrijkste. Over het algemeen zou ik waarschijnlijk voor een leren band kiezen, maar om de een of andere reden vind ik de metalen band van de Master Control-collectie ontzettend elegant. En hij past volgens mij heel goed om mijn pols.
Ik vind het ook mooi als het horloge vrijwel volledig uit hetzelfde materiaal bestaat. Soms gebeurt er gewoon te veel en dan begint een horloge voor mij een beetje op speelgoed te lijken. Ik wil dat het volwassen en strak oogt.
Sinds ik ouder ben geworden, vind ik een horloge ineens veel belangrijker, omdat ik de tijd kan zien zonder steeds mijn telefoon tevoorschijn te halen. Ben jij iemand die heel streng is met schermtijd en bewust van je telefoon probeert weg te blijven, of laat je het allemaal maar gebeuren?
"Ik ben echt de allerergste. Ik heb letterlijk totaal geen zelfcontrole als het om wat dan ook gaat. Maar met kinderen vind ik het idee om mijn horloges later door te geven wel geweldig. Er is iets aan een horloge waardoor je denkt: dit raak ik niet kwijt. Ik doe het niet weg. Ik geef het aan mijn kind.
Er zijn maar weinig dingen in het leven die je op die manier kunt doorgeven en waarvan je kind het later ook echt zal waarderen. Het lijkt me geweldig om je kind zoiets te kunnen geven wanneer het volwassen wordt. Dat verhaal spreekt me aan."
Dit artikel verscheen eerder op GQ.com.
