Weinig filmoutfits zijn zo herkenbaar als het grijze trainingspak dat Rocky Balboa draagt tijdens de trainingsmontage in Rocky. Denk aan zijn afgeknipte hoodie, de vieze joggingbroek, de afgetrapte Converse-sneakers en zijn uitputtende hardlooptocht door Philadelphia: het zijn beelden die we nooit zullen vergeten.
Het is waarschijnlijk een van de eenvoudigste kostuums uit de filmgeschiedenis, maar juist daarin schuilt de kracht. Daarom zorgde het biografische drama I Play Rocky voor een opmerkelijk gevoel van déjà vu. Op de beelden is acteur Anthony Ippolito, die de jonge Sylvester Stallone speelt, midden in een hardloopsessie te zien, gekleed in precies dezelfde outfit. Het resultaat is bijna griezelig herkenbaar, maar toch voelt het niet goed.
Eigenlijk is I Play Rocky een film over een man die een man speelt die op zijn beurt weer een man speelt. En dat zie je terug in het kostuum. De hoodie ziet er té perfect uit. De katoenstof heeft precies de juiste verwassen, gemêleerde grijstint, de mouwen zijn zorgvuldig gerafeld en verweerd en zelfs de zweetplekken lijken op strategische plekken te zijn aangebracht. Alles klopt. En daardoor ontbreekt er iets aan het realisme.
De oorspronkelijke hoodie was niet gestyled; hij was simpelweg gedragen. Stallones kleding zat vol kreukels, was smoezelig en leek ieder moment uit elkaar te kunnen vallen.
Maar misschien is dat juist onderdeel van de charme. I Play Rocky is geen nieuwe versie van Rocky, maar vertelt het verhaal achter het ontstaan van de film uit 1976. De verschillende lagen van realisme zitten er dus al vanaf het begin in. Ippolito speelt Stallone, die op zijn beurt Balboa speelde, een personage dat een versie van zichzelf neerzette zoals hij door de buitenwereld gezien wilde worden. Dat Ippolito vervolgens de beroemde trappen van Philadelphia oprent in een hoodie die bijna, maar net niet helemaal hetzelfde is, past eigenlijk uitstekend bij dat idee. Authenticiteit proberen na te bootsen is nu eenmaal een onmogelijke opgave.
Bovendien is het opvallend dat Sylvester Stallone volgens een interview met The Playlist niet bij de film betrokken is geweest. Dat zou kunnen verklaren waarom het zo lastig blijkt om de oorspronkelijke magie te evenaren. In het interview vertelt Stallone dat hij de cast succes wenst, maar dat het verhaal volledig wordt verteld zonder de man die het allemaal zelf heeft meegemaakt. En juist dat kan een probleem zijn als het aankomt op de kleinste details.
Bij de biografische film over Bruce Springsteen, Deliver Me From Nowhere, was de zanger daarentegen regelmatig op de set aanwezig. Kostuumontwerper Kasia Walicka-Maimone vertelde aan British GQ: 'We hadden een bijzonder moment waarop [Springsteen] reageerde op specifieke kledingstukken. Het was essentieel om recht te doen aan zijn herinneringen aan die kleding. Hij weet precies wat echt voor hem voelde.'
Misschien is dat precies waarom de outfit in I Play Rocky de plank net niet helemaal raakt. Het kostuum is te clean. Te bedacht. Tegelijkertijd laat het zien hoe krachtig het oorspronkelijke beeld is. Vijftig jaar later zorgt zelfs een replica van Rocky's trainingspak ervoor dat we erover praten. En dat bewijst dat de mythe nog altijd springlevend is.
Dit artikel verscheen eerder op GQ UK.
