“Ik denk dat de dansvloer dood is, dus maken we nu rockmuziek.” Voor een provocerende oneliner kun je altijd bij Charli XCX terecht. In haar nieuwe coverinterview met Vogue stelt ze dat de meest Brat-achtige manier om verder te gaan na Brat juist is om iets te maken wat er totaal niet op lijkt. Het gierende feedbackgeluid van gitaren is weer in de mode. A.G. Cook, de hyperpopproducer en vaste Charli-medewerker, werkt in de studio tegenwoordig liever aan riffs dan aan synthesizerlijnen.
Dat een artiest zo productief als Charli af en toe van genre wisselt, is niet meer dan logisch. Een voorproefje van die overgang kregen we al via haar soundtrackalbum voor Emerald Fennells Wuthering Heights, waarop ook een compromisloze samenwerking met John Cale van The Velvet Underground staat. Met Brat liep Charli voorop in een nieuwe golf van hyperbewerkte dancepop. Een rockalbum zou, hoe goed het ook wordt, eerder aansluiten bij een comeback die al volop gaande is. Rock is namelijk echt weer cool.
Rock in Versailles
Het duidelijkste commerciële voorbeeld daarvan is Olivia Rodrigo. Zij bouwt al haar hele carrière op een succesvolle mix van punk en poprock. Tijdens haar headlineshow op Glastonbury vorig jaar haalde ze bovendien Robert Smith van The Cure het podium op voor een duet, voor het geval iemand nog twijfelde aan haar geloofwaardigheid binnen het genre. Haar uitstekende nieuwe single Drop Dead bevat zelfs een korte gitaarsolo. In de videoclip, opgenomen in het Paleis van Versailles, zien we Rodrigo geflankeerd door twee bandleden terwijl ze alle drie losgaan op felroze Fender-gitaren.
Ook traditionele rockbands zijn weer overal aanwezig. Het tweede album van Wet Leg stond vorig jaar bovenaan de Britse albumlijst. Fontaines D.C. had dat in 2024 waarschijnlijk ook gedaan met hun vierde plaat Romance, ware het niet dat Sabrina Carpenters Short n’ Sweet alles overschaduwde. In plaats daarvan speelde de band een van de meest besproken liveshows van de Londense zomer in Finsbury Park. Hun gezamenlijke voetbalshirt met Dublinse club Bohemian FC groeide bovendien uit tot het standaarduniform van elke festivalganger met een matje.
Kwestie van nostalgie
Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan brak hardcorepunkband Turnstile vorig jaar veel verder door dan je op basis van hun genre zou verwachten met het album Never Enough. Ook Dijon en Mk.gee wisten hun gruizige, gitaargedreven geluid om te zetten in samenwerkingen met Justin Bieber. En zoals elke dertiger met een snor je inmiddels al heeft verteld: Getting Killed van Geese was ook bijzonder sterk. Zo sterk zelfs dat een soloshow van frontman Cameron Winter afgelopen december werd vastgelegd door filmmakers Paul Thomas Anderson en Benny Safdie.
Zoals bij vrijwel alles speelt ook in muziek de eindeloze trendcyclus een grote rol. Een van de redenen achter de heropleving van rock is simpelweg dat we inmiddels zo'n twintig jaar verwijderd zijn van de indie-explosie van de jaren 2000. Genoeg tijd voor die periode, en de artiesten die eraan verwant zijn, om de aantrekkingskracht van nostalgie op te bouwen. Dat verklaart waarom Interpol en Bloc Party dit jaar samen door het Verenigd Koninkrijk touren ter ere van het twintigjarig jubileum van hun hoogtijdagen. Ook het aankomende album van The Strokes, Reality Awaits, krijgt daardoor waarschijnlijk meer aandacht dan anders het geval zou zijn.
Het optreden van The Strokes tijdens Coachella dit jaar, met projecties over Amerikaanse oorlogen en buitengerechtelijke executies wereldwijd, sloot bovendien goed aan bij de huidige politieke toon in muziek. Rockbands hebben misschien niet het alleenrecht op rebellie, maar ze behoren wel tot de oorspronkelijke vertegenwoordigers ervan. Een muur van vervormde gitaren gecombineerd met een anti-establishmentboodschap vormt al sinds de jaren zestig een krachtige formule.
Green Day en Linkin Park
Dat juist Charli XCX zich nu richting rock beweegt, is interessant. De belangrijkste namen binnen hyperpop zijn de afgelopen jaren namelijk steeds verder opgeschoven van de avant-garde naar de mainstream. Brat was uiteraard een enorme crossoverhit, maar A.G. Cook produceerde inmiddels ook voor Beyoncé en Troye Sivan. Danny L Harle, een andere sleutelfiguur binnen de scene, was medeverantwoordelijk voor Dua Lipa's laatste album Radical Optimism, inclusief de miljard keer gestreamde hit Houdini. Hun opmars binnen de pophiërarchie heeft ruimte gecreëerd voor rockbands om opnieuw de rol van underground cool op zich te nemen.
Natuurlijk bevinden we ons nog niet in dezelfde situatie als in de jaren 2000, toen bands als Linkin Park en Green Day commerciële grootmachten waren en indieacts als The Strokes, Arctic Monkeys en Vampire Weekend een enorme culturele invloed hadden. Toch laat de voorzichtige comeback van rock zien dat het nog te vroeg is om het genre af te schrijven. Sterker nog: juist zijn status als cultureel erfgoed zou wel eens de reden kunnen zijn dat rock blijft voortbestaan.
