In juni verzamelde de internationale cocktailwereld zich in Amsterdam voor de uitreiking van de 50 Best Bars in Europe. Voor bartenders is het de belangrijkste avond van het jaar: een plek op de lijst betekent internationale erkenning, volle reserveringsboeken en een plek op de radar van cocktailliefhebbers wereldwijd. Maar wat maakt een bar eigenlijk goed genoeg om tot de Europese top te behoren?
Topbartender Eric van Beek kan het weten. De Amsterdammer werkte de afgelopen jaren mee aan Handshake Speakeasy in Mexico-Stad, dat in 2024 werd uitgeroepen tot de beste cocktailbar ter wereld. Inmiddels is hij terug in zijn geboortestad, waar hij eind vorig jaar Shakerato opende. En opvallend genoeg begint zijn antwoord niet bij cocktails.
“De meeste mensen denken dat het om de drankjes gaat,” zegt Van Beek. “Maar gastvrijheid is belangrijker dan de cocktail.”
Het is een uitspraak die misschien vreemd klinkt uit de mond van iemand die jarenlang bezig was met het perfectioneren van cocktails. Toch is dat volgens hem precies het verschil tussen een goede bar en een wereldklasse-ervaring.
“Je kunt overal een goed drankje krijgen. Maar als iemand je écht welkom laat voelen, kom je terug.”
De eerste tien seconden
Wanneer Van Beek zelf een onbekende cocktailbar binnenloopt, kijkt hij nauwelijks naar de flesselectie of de cocktailkaart. Zijn oordeel begint al voordat hij heeft plaatsgenomen.
“Word ik begroet? Kijkt iemand me aan? Is er een glimlach? Dat is net als daten: de eerste indruk bepaalt alles.” Die aandacht voor details is iets wat hij leerde tijdens zijn jaren in Mexico. Opvallend genoeg waren het niet eens de cocktails die hem daar het meest verrasten.
“Wij brachten juist veel Europese technieken mee naar Mexico. Wat mij echt is bijgebleven, was de energie waarmee mensen gasten ontvangen. Die trots. Dat gevoel dat iemand bewust voor jouw zaak heeft gekozen.”
Juist dat mist hij soms nog in Nederland. “Die mentaliteit van 'doe maar normaal' mogen we best wat loslaten. Als iemand jouw bar kiest, wees daar blij mee. Zeg hallo. Laat merken dat je het leuk vindt dat iemand er is.”
Wereldklasse zit in de details
Voor gasten lijkt een goede cocktailbar vaak moeiteloos. Maar achter die ontspannen sfeer schuilt volgens Van Beek een bijna obsessieve voorbereiding.
Voordat de eerste cocktail wordt geschonken, zijn er briefings gehouden, ingrediënten voorbereid, glazen gepolijst, ijs gecontroleerd, muziek afgestemd, de temperatuur ingesteld en zelfs de geur van de ruimte en de toiletten gecontroleerd.
“Mensen denken vaak dat je de deur opendoet en kunt beginnen. Maar horeca is handwerk. Er gebeuren honderd dingen voordat de eerste gast binnenkomt.”
Zelfs het glas waarin een cocktail wordt geserveerd is geen toeval.
“Dat is geen marketingtruc. Net zoals je wijn niet uit een mok drinkt, drinkt een cocktail ook anders uit verschillende glazen. De vorm, de dikte van het glas, de temperatuur: het beïnvloedt allemaal hoe je een drankje ervaart.” Hoe langer je in de cocktailwereld werkt, zegt hij lachend, hoe 'nerdier' je wordt over dat soort details.
Wat een nummer 1-notering écht verandert
In de restaurantwereld wordt de 50 Best-lijst vaak vergeleken met de Michelingids. Van Beek begrijpt die vergelijking, maar vindt haar ook beperkt.
“Het is iets heel anders.” Dat een plek bovenaan de lijst impact heeft, staat volgens hem buiten kijf. Toen Handshake werd uitgeroepen tot de beste cocktailbar ter wereld veranderde de zaak vrijwel van de ene op de andere dag. “Het is echt een gamechanger. Je krijgt internationale aandacht, reserveringen lopen vol, merken willen samenwerken, media bellen en het geeft een enorme boost aan je team.”
Daarmee groeit ook de druk. Niet alleen omdat de verwachtingen hoger worden, maar ook omdat steeds meer mensen een mening hebben.
“Negentig procent is fantastisch. Maar er zijn ook gasten die verwachten dat je het wiel opnieuw hebt uitgevonden. Uiteindelijk serveren we nog steeds drankjes.”
Volgens Van Beek bestaan er bovendien hardnekkige misverstanden over de lijst. Regelmatig hoort hij dat bars zich zouden kunnen inkopen.
“Dat is gewoon niet waar. Uiteindelijk wint de bar die de meeste stemmen krijgt. Natuurlijk blijft het een mening, maar er stemmen honderden mensen uit de industrie en een deel van die groep verandert elk jaar.”
Amsterdam is nog geen Londen
De komst van de Europese editie van de 50 Best dit jaar in Amsterdam, ziet Van Beek als een kans voor de Nederlandse cocktailscene. Niet omdat de stad nu al tot de wereldtop behoort, maar juist omdat er nog zoveel te winnen valt. Waar steden als Londen, Milaan, Parijs, Athene en Barcelona al jaren internationale cocktailbestemmingen zijn, plaatst hij Amsterdam bewust iets lager.
“Als je het met het WK vergelijkt, zijn wij Curaçao.” Hij lacht. “We horen erbij en we hebben talent. Maar dat talent moet nog ontwikkeld worden.”
Volgens Van Beek ontbreekt het Nederlandse bartenders niet aan creativiteit of vakmanschap. Wel ziet hij in het buitenland vaak een andere mentaliteit. In Mexico merkte hij hoe ver mensen bereid zijn te gaan om de beste te worden. “Je moet verliefd worden op het proces, niet op de prijs,” zegt hij. Wereldklasse ontstaat niet uit één geniaal idee of een cocktail die viral gaat, maar uit jaren van blijven leren, oefenen en verbeteren.
Juist daarom is hij blij dat de internationale spotlights nu op Amsterdam gericht zijn. “Als mensen zien dat Amsterdam ertoe doet, gaan ze vanzelf een stap extra zetten.” Niet alleen omdat de concurrentie groter wordt, maar ook omdat het laat zien dat een carrière aan de wereldtop niet alleen is weggelegd voor Londen of New York.
Verrassingen vind je niet altijd waar je ze verwacht
Wie Van Beek vraagt naar de beste cocktailstad van Europa, krijgt geen verrassend antwoord. Londen, Milaan, Parijs, Athene en Barcelona behoren volgens hem allemaal tot de absolute top.
Veel interessanter vindt hij de plekken waar hij níét veel van verwachtte. Zoals Limassol, op Cyprus. “Ik dacht eerlijk gezegd: wat moet dit worden?” vertelt Van Beek. Tot hij binnenstapte bij Lost & Found Drinkery. “Ik was compleet blown away. Gastvrijheid top. Glaswerk top. IJs top. Innovatieve smaken. En het zat ramvol.”
Juist dat laatste maakte indruk. “Eén goede cocktail maken kan bijna iedereen. Tien ook nog wel. Maar tweehonderd of driehonderd perfecte cocktails op één avond? Dan ben je echt een machine,” zegt Van Beek.
Zijn meest memorabele barervaring beleefde hij overigens niet in Europa, maar in Tokio.
“SG Club.” Hij hoeft niet na te denken.
“Dat was een soort out-of-body experience. De service, de muziek, hoe het team gekleed was, de smaken, het glaswerk... alles klopte. Natuurlijk helpt het dat Japan sowieso een bijzondere ervaring is, maar dit was echt niveau elf.”
Eerst beter worden, daarna de prijzen
Opvallend genoeg spreekt Van Beek nauwelijks over zijn eigen ambities voor Shakerato. Hoewel een plek op de 50 Best-lijst voor iedere cocktailbar een droom is, hoeft dat voor hem niet morgen.
“Ik denk eerlijk gezegd dat we dat nu nog niet verdienen.”
Eerst wil hij zijn team verder opleiden, routines opbouwen en een zaak neerzetten waar mensen graag terugkomen. “Het gaat mij niet om prijzen. Het gaat mij erom dat mijn team kan groeien en dat we financieel gezond zijn. Awards helpen daar enorm bij, maar ze mogen nooit het doel zijn.”
Toch heeft hij één droom die verder reikt dan zijn eigen bar.
“Als wij Amsterdam op de wereldwijde cocktailkaart kunnen zetten, dan zou ik daar enorm trots op zijn.”
Misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste les uit zijn jaren aan de absolute top. Niet dat wereldklasse begint bij de perfecte Negroni of een spectaculaire cocktailkaart, maar bij iets veel eenvoudigers: een glimlach, een oprechte begroeting en de overtuiging dat iedere gast een avond verdient die hij zich nog lang herinnert.
