Als Anthony Ippolito voor één rol in de wieg gelegd lijkt, is het die van Sylvester Stallone. Hij is haast een dubbelganger van de Italian Stallion, wat zijn vertolking van een jonge Sly in I Play Rocky alleen maar overtuigender maakt. De biopic vertelt hoe Stallone alles op alles zette om de film Rocky uit 1976 van de grond te krijgen. De film ging eerder deze maand in première op het Toronto International Film Festival en wordt nu al genoemd als mogelijke Oscarkandidaat. Maar als zijn naam en gezicht je bekend voorkomen, komt dat waarschijnlijk doordat hij eerder een jonge Al Pacino speelde in de Paramount+-serie The Offer, over het maken van The Godfather.
Dat Ippolito de kans kreeg om niet één, maar twee filmiconen uit het New Hollywood-tijdperk te spelen, is hem bepaald niet ontgaan. In een exclusief gesprek met GQ vertelt hij over de kans om twee van de grootste filmsterren uit de geschiedenis te vertolken. De aandacht heeft hem bovendien op de radar van Dior gebracht. Het Franse modehuis kleedde en verzorgde de acteur voor de première van I Play Rocky.
Hieronder vertelt Ippolito over zijn ontmoeting met Stallone, de aandacht rond I Play Rocky en hoe hij precies in boksconditie kwam.
Gefeliciteerd met alle positieve reacties op je performance. Hoe voelt dat?
“Het voelt geweldig. Ik ben ontzettend dankbaar dat mensen van de film genieten. Het is heel bijzonder om te merken dat het publiek de film nu begint te ontdekken.”
Heb je hem al met anderen kunnen bekijken?
“Ja. Ik zat bij de eerste vertoning met [regisseur] Pete [Farrelly] en een aantal andere castleden. Het was ongelooflijk om de reacties te horen en te merken hoe het publiek reageerde op de mooie momenten in de film.”
Wat begreep je van Stallone toen je hem uiteindelijk ontmoette, wat je nooit uit alleen het bestuderen van beelden had kunnen halen?
“Het was vooral bijzonder om zijn verhaal rechtstreeks van hemzelf te horen. Eén-op-één vertelde hij hoe het was om voor die onderhandelingen met de producenten die kamers binnen te lopen. Hij vertelde over alles wat er destijds op hem afkwam en hoe moeilijk het voor hem was om steeds grotere bedragen af te wijzen in ruil voor de rechten op het script.”
Heel weinig mensen zullen weten hoe dat is.
“Ja, precies. En het was ook bijzonder om hem te horen vertellen over de invloed van zijn gezichtsverlamming op zijn jeugd, zijn middelbareschooltijd en zijn opvoeding. Het zorgde er ook voor dat hij zich soms behoorlijk geïsoleerd voelde.”
Was er iets anders wat hij zei waardoor je anders naar hem bent gaan kijken?
“Ik was vooral onder de indruk van zijn intelligentie. Dat viel me echt op. Ik wist natuurlijk al dat hij een heel slimme man was, omdat ik me in hem had verdiept, maar toen ik daadwerkelijk met hem kon praten, was ik echt onder de indruk en geïnspireerd.”
Was er iets aan hem wat je juist niet wilde nadoen toen je de rol aannam?
“Het is belangrijk om te beseffen dat hij een van de meest herkenbare stemmen en fysieken uit de filmgeschiedenis heeft. Dat is één ding. Maar hij is natuurlijk ook gewoon een mens. Zijn stem is deels het gevolg van zijn gezichtsverlamming. Vanuit acteerperspectief moest ik vooral begrijpen wat dat met hem als personage deed en hoe het hem in zijn eigen leven tot een underdog maakte. Ik wilde het heel dicht bij de werkelijkheid houden, in plaats van er van buitenaf of op een satirische manier naar te kijken.”
Er zit een dunne lijn tussen iemand imiteren en in een karikatuur veranderen, toch?
“Ja. Het is belangrijk om ook na te denken over de privé-momenten. Tegelijkertijd biedt zo'n film je de mogelijkheid om je op bepaalde momenten wat vrijheden te permitteren. Er zijn bijvoorbeeld scènes waarin hij met zijn vrouw Sasha is en we geen exacte beelden hebben van hoe hun relatie er in werkelijkheid uitzag. Dan moet je bereid zijn om een beetje buiten de gebaande paden te treden.”
Je hebt Al Pacino en Sly gespeeld op momenten in hun leven voordat ze beroemd werden. Denk je weleens dat je voor dit soort rollen wordt gecast omdat mensen diezelfde gedrevenheid in jou zien?
“Dat is natuurlijk een mooi compliment. Maar ik weet het niet. Ik voel me vooral ontzettend gelukkig en vereerd. Ik ben heel dankbaar dat de mensen achter deze projecten mij het vertrouwen geven om deze verhalen en rollen te vertellen, want ze zijn echt bijzonder. En als je kijkt naar die twee projecten, naar hoeveel mensen door deze acteurs en de personages die ze hebben gespeeld zijn geraakt, dan is dat een enorme groep. Het is dus een grote verantwoordelijkheid. Maar ik voel me vooral vereerd en ben blij dat ik het zo goed mogelijk mag doen.”
Hoe groot is de kans dat er een filmisch universum rond Sylvester Stallone komt en dat er een film wordt gemaakt over het ontstaan van The Expendables?
“Ik heb geen idee. Maar als ze dat gaan doen, zullen ze waarschijnlijk iemand anders moeten casten, of een behoorlijke tijd moeten wachten tot ik wat ouder ben. Of ze moeten gebruikmaken van prothesemake-up.”
Stallone speelde fysiek zeer krachtige personages. In 'I Play Rocky' zien we juist iemand die kwetsbaar is en worstelt. Welke vorm van mannelijkheid vind je interessanter om te spelen?
“Ik vind vooral interessant wat Stallone deed toen hij het script schreef en het personage Rocky bedacht. Hij was in zekere zin een buitenbeentje, omdat hij voor zijn beeld van een bokser en mannelijkheid putte uit Terry Malloy, het personage dat Marlon Brando speelde in On the Waterfront. Maar via Adrian laat hij ook een bepaalde gevoeligheid, tederheid en kwetsbaarheid toe. Daarmee geeft hij Rocky veel meer diepgang en ontstaat er een veel gelaagder beeld van mannelijkheid. Dat bewonder ik enorm.”
Ik ben ook erg benieuwd naar je trainingsroutine voor deze rol. Ik begreep dat je anderhalf jaar hebt getraind. Hoe was dat?
“Anderhalf tot twee jaar zelfs. Het was een behoorlijk zwaar proces. In het begin deed ik alles alleen. Daarna kwamen er voor de laatste vijf maanden twee geweldige trainers bij: [Grant Roberts] en [Kirk Myers]. Daarvoor probeerde ik vooral zelf uit te vogelen hoeveel ik moest eten, mijn macro's binnen te krijgen en flink massa op te bouwen. Ik wilde de vorm en het silhouet krijgen van de man die zoveel fans kennen.
Vooral in de eerste film zag hij er nog niet precies zo uit als in sommige latere films, maar hij had wel een heel specifiek, stevig postuur. Dat had ik aan het begin van dit proces absoluut niet. Ik wist dus dat ik flink aan de bak moest.”
Hoe zag je trainingsschema eruit?
“Goede vraag. Ik heb van alles uitgeprobeerd. Ik weet niet meer precies wanneer ik wat deed, als het gaat om push- en pulldagen, maar tijdens de belangrijkste bulkfase trainde ik meestal vijf dagen per week. Ik kwam behoorlijk wat aan. Toen de opnames dichterbij kwamen, gingen we twee keer per dag trainen. Ik voegde boksen en cardio toe, en daarmee verloor ik een deel van het vet dat erbij was gekomen.
Ik wilde het niet allemaal kwijtraken, want zoals ik al zei: ik had een voller postuur nodig. We probeerden Sly's lichaam zo goed mogelijk te benaderen. Ik heb hier ook uitgebreid met Peter Farrelly over gesproken. Toen we het boksen eenmaal toevoegden, verloor ik wat vet en begon mijn lichaam echt de juiste vorm te krijgen.”
Hoeveel kwam je op je zwaarst aan?
“Man, dat is moeilijk te zeggen. En het was zeker niet allemaal spiermassa, maar ongeveer achttien kilo. Het is lastig om het in één getal te vangen. Het was iets waar ik iedere dag mee bezig was. Het veranderde mijn levensstijl en was lange tijd een enorme prioriteit in mijn leven.”
Je speelde honkbal aan Baruch College. De training daarvoor zal toch niet zo intensief zijn geweest?
“Nee, absoluut niet. Ik had door honkbal natuurlijk wel wat trainingservaring, maar voor die sport heb je niet per se een bepaald type lichaam nodig. Dit was echt anders. Het heeft me op meer dan één manier behoorlijk op de proef gesteld.”
Wat is je relatie met Dior Sauvage?
“Ik ontdekte het toen ik wat jonger was, in een winkelcentrum in mijn geboorteplaats. Ik dacht meteen: wauw, dit is een geweldige geur.”
Hoe zijn je verzorgingsgewoonten door de jaren heen veranderd? Je bent natuurlijk nog vrij jong.
“Een paar make-upartiesten met wie ik aan deze projecten werkte, adviseerden me om regelmatig te hydrateren. Dus ik dacht: oké, laat ik daar wat meer aandacht aan besteden.”
Vergeet je zonnebrand niet, hè.
“En die ook. Ik kan niet geloven dat ik zonnebrand vergat. Ja, absoluut.”
Je hebt zo veel tijd gestoken in het transformeren van je lichaam en uiterlijk om andere mensen te spelen. Wat heb je nodig om je daarna weer jezelf te voelen?
“In dit geval betekende dat vooral wat gewicht verliezen, omdat ik echt niet door kon – en eigenlijk ook niet wilde – blijven eten zoals ik dat deed. Je begint jezelf weer wat meer in de spiegel te herkennen. En als je zo veel van jezelf in een project hebt gestopt, voelt het wanneer het voorbij is een beetje als een rouwproces. Maar uiteindelijk laat je het achter je en vervaagt het langzaam.”
Dit artikel verscheen eerder op GQ.com.
