U2
Carnaval De Luz
★★★☆☆
Een nieuwe plaat van U2, dat is even geleden. Negen jaar om precies te zijn. Drie jaar eerder verspeelde de Ierse band een groot deel van zijn gunfactor door album Songs Of Innocence gratis op ieders iPhone te laten verschijnen, waarbij verwijderen voor wie het niet bliefde niet zomaar bleek te kunnen. Nieuweling Carnaval De Luz zou zomaar het album kunnen zijn dat die gunfactor terugbrengt. De eerste reacties zijn gunstig: in de buitenlandse pers verschenen positieve vroegtijdige reviews.
De plaat verschijnt in het jaar dat de band zijn vijftigste verjaardag viert. Onlangs verschenen er al twee verrassings-EP’s, met daarop vooral zwaarder materiaal; het nieuwe album, getuige ook de titel, baadt in het ligt. En verrek, wat klinken de zestigers meteen op opener Go (Carnaval De Luz) energiek. Het nummer is tevens behoorlijk elektronisch - met enige hulp van elektronische muziek-pionier Brian Eno - maar dat blijkt geen voorbode van wat volgt. Tracks twee en drie bevatten juist kenmerkende riffs van gitarist The Edge. En zeker die laatste, Street Of Dreams, klinkt als vintage U2. Zo goed als hun klassiekers is het niet - het refrein is óók wat veilig - maar het klinkt pakkend en ambitieus. Een band die bewijst dat ‘ie het nog in zich heeft.
Vinden ze zelf ook. Over The Greatest Show On Earth zei Bono: “It’s maybe our greatest song in a very long time.” Hij kan er zomaar gelijk in hebben. Helaas kent Carnaval De Luz ook zwakke momenten. The Mirror Maker (Rosalía) is een eigenzinnige ode aan de Spaanse zangeres en haar muzikaliteit, die niet excentriek genoeg is om goed te worden en muzikaal gewoon niet zo boeit. Superficiality en If The World Is At War We Better Not Be kunnen we zelfs met recht miskleunen noemen.
Maar aan het eind neemt U2’ zestiende worp weer een vlucht. Glorify (waaraan Nederlands eigen Martin Garrix meewerkte) en Midnight Sunshine zijn poppy momenten waarop de groep fris klinkt. Silencio is in feite een mindere versie van hun eigen Vertigo maar klinkt, toegegeven, toch best lekker. En dan is het mooiste nog voor het laatst bewaard. Daar staat Torn, een duet met Dolly Parton - het laatste lied dat ze opnam voor haar dood. Ze klinkt er breekbaarder dan ooit. Het lied valt hier wat uit de toon, maar het weglaten was zonde geweest. Ook mooi hoe voorganger Can’t Stop Us Now in die albumsluiter overgaat.
Is Carnaval De Luz een hoogst briljante comeback? Zeker niet. Maar het is wel een heel aardige return to form.
2Hollis
Pirouette
★★★★☆
Nadat we vorige week een verliefde Shygirl hoorden op haar nieuwe album, staat nu ook de vijfde langspeler van 2hollis in het teken van romantiek. De Amerikaanse artiest is dolverliefd op model Sirena Warren, en dat mogen we weten. Maar denk maar niet dat zijn muziek net als die van Shygirl ineens opgeruimder klinkt. Sterker nog, het mag harder schuren bij 2hollis dan ooit, lijkt het.
Bij opener Spring (Love Me) denk je even dat hij een rockalbum gemaakt heeft. Die elektrische gitaar wordt ook op The Lady In Red weer flink aangezwengeld, maar verder zijn het toch vooral keiharde beats die we horen. Zo kennen we hem natuurlijk - maar een herhaling van zetten is Pirouette zeker niet. Hij klinkt vaak een stuk minder dansbaar en juist dreigender, zoals op Betrayal. Ook wanneer het wél wat dansbaarder wordt, zoals op Sophie, komt er geregeld een twist in het nummer waarbij alle registers alsnog worden opengetrokken. Dat gebeurt bijvoorbeeld eveneens op The Lady In Red en Warhorse. Mooi hoe hij hier tal van genres en tempo’s binnen één nummer combineert. Toch klinkt juist die laatste frappant genoeg als liedjes die we al van hem kennen, Flash voorop.
Natuurlijk heeft 2hollis het combineren van stijlen al jaren tot een kunst verheven: zijn rap heeft bijna niks meer met hiphop te maken, maar leunt sterk op electroclash, EDM, industrial rock en dance, hyperpop en electropop. Luister hier bijvoorbeeld naar Hurt, waar een vlot gerapt intro overgaat in in autotune doordrenkte zang en kreetjes, en dat een hypnotiserende synth-lijn combineert met een aanwezige drummachine, subtiel pianootje en keiharde bass.
Net als bij U2 dient het hoogtepunt zich aan het einde aan, in de vorm van Daisy. Hier maakt de donkerte toch weer plaats voor dansbaarheid, op een van 2hollis’ meest poppy momenten tot dusver. Tot die schurende gitaren opnieuw hun intrede doen. Pirouette is zijn vijfde album in evenzoveel jaar: het is knap hoe hij in zo’n tempo zoveel sterke songs blijft uitbrengen. Experimenteel, vooruitstrevend, maar inmiddels klinkt hij ook vooral enorm als zichzelf.
