Hij geeft heus wel een fuck, bezweert Oasis-zanger Liam Gallagher aan het begin van Oasis: Don’t Look Back In Anger. Goed dat ‘ie het zegt, want wie hem in interviews en op het podium ziet is geneigd te denken dat hij schijt heeft aan álles. In de naar een van hun grootste hits vernoemde documentaire is het niet anders. Liam repeteert slechts voor een deel van de tijd mee, zijn collega-muzikanten - onder wie broer Noel - vinden het maar frappant dat hij zonder al te veel geklets binnen- en weer buitenloopt.
Het is allang bijzonder dat ze er samen staan, in die repetitieruimte, Liam en Noel Gallagher. Hun verhouding was altijd tumultueus; al rond Oasis’ doorbraak in 1994 deden de eerste publieke ruzies zich voor, op het podium dan wel in interviews. In 2009 barstte - definitief, leek het - de bom. Vlak voor ze een concert in Frankrijk zouden geven - de beelden waarin de festivalorganisatie hun last-minute annulering aan het publiek doorgeeft komen in de docu nog even voorbij - kondigden ze aan uit elkaar te gaan. Deze keer was het echt klaar.
Vijftien jaar later werd de reünie die niemand meer verwachtte aangekondigd. Liam en Noel hadden elkaar al die tijd niet gesproken en geregeld met modder naar elkaar gegooid in de pers. Menigeen hield dus nog een slag om de arm: eerst maar eens zien of de broers het met elkaar uithielden tijdens de repetities. Maar in 2025 ging de grote comeback-tour dan toch echt van start, met eerst een reeks concerten in het Verenigd Koninkrijk en Ierland, later ook in onder meer de VS en Azië. Een enorm succes: meer dan twee miljoen mensen kochten kaartjes en daarmee was het een van de populairste tours van het jaar.
Al bij de aankondiging bereikten meerdere Oasis-liedjes opnieuw de hitlijsten, Live Forever kwam zelfs hoger dan in de jaren 90 was gebeurd. Veelzeggend over hoezeer de band nog leeft. Sterker nog, zo laten de broers zich verbaasd ontvallen in de docu, de band is nog veel groter dan in de jaren 90 en 00. Bij de shows zijn er naast oude fans volop jonge mensen, geregeld vergezeld door een ouder die Oasis aan het kroost introduceerde - voor velen van hen is het de eerste kans de groep ooit te zien.
Hechter dan ooit
Die fans, jong en oud, komen uitgebreid aan bod in de film. Het levert mooie verhalen op, bijvoorbeeld van een jonge vrouw die slachtoffer was bij de aanslag tijdens een Ariana Grande-concert in Manchester (Oasis’ thuisstad) in 2017. Bij een herdenking hoorde ze hoe het aanwezige publiek en masse Don’t Look Back In Anger zong. Ze werd fan en hoort het lied nu live uit nog veel meer kelen klinken. Er zijn veel shots van hoogst geëmotioneerde fans - geregeld levert dat kippenvel op, omdat het duidelijk maakt hoeveel kippenvel de reünieconcerten live opleverden. Maar na de zoveelste anekdote van een fan uit het zoveelste land, valt de documentaire enigszins in herhaling. Door een priester wordt er bovendien een parallel getrokken met een religieuze ervaring - daarmee verliezen de makers zich kort in oververheerlijking.
Wat niet helpt is dat er meer focus ligt op de fans dan op het behind the scenes-gedeelte. Ja, die repetities, daar is de camera steevast bij. En we zien daar hoe Liam en Noel aanvankelijk afstand tot elkaar houden. Noel vindt de komst van zijn jongere broer duidelijk spannend, het is van zijn gezicht af te lezen, maar zegt algauw een ‘newfound respect’ voor hem te hebben gevonden. Als Liam niet in de kamer is dan wel. Daar blijft het aanvankelijk bij. We komen niet achter wat nou precíés op die noodlottige dag in 2009 is voorgevallen, noch achter hoe de broers de jaren erna beleefd hebben. Wel vertelt Noel niet in staat te zijn tot vergiffenis en suggereert daarmee dat zijn koppigheid de jarenlange breuk in stand hield. Maar wat nou precies het moment was waarop de broers besloten Oasis nieuw leven in te blazen? Don’t Look Back In Anger verschaft het antwoord niet.
In de tweede helft wordt dat enigszins goedgemaakt door uitgebreid op hun huidige verstandhouding in te gaan. Wat blijkt? Ze zijn hechter dan ze in vele jaren, wellicht ooit, geweest zijn. Ze hebben lol en appen elkaar willekeurige video’s door, heel anders dan vroeger. “Ik was vergeten hoe grappig hij is”, zegt Noel over Liam. Wanneer ze naast elkaar aanschuiven voor het interview, ligt hij herhaaldelijk om zijn jongere broer in een deuk. En kijk hem eens trots naar Liam kijken op het podium. Want dat was hij eveneens vergeten, bekent hij: hoeveel Liam voor mensen betekent. Die is op zijn beurt ook trots op Noel, gunt hem zijn moment met de liedjes waarbij alleen hij de zang voor zijn rekening neemt en erkent hoe belangrijk die songs zijn. De ergernis en de machtsstrijd zijn verdwenen, zeggen de twee.
We hadden graag ook in de kleedkamer meegekeken: hoe ging het er daaraan toe? Maar ach, de momenten op het podium waarop Liam ineens Noels hand vastpakt of hem een kus op de wang drukt zijn óók bijzonder. Alles is vergeven zonder dat ze daar expliciet over hebben gepraat, lichten de broers toe. En dus moeten wij het als kijkers eveneens zonder dat gesprek stellen.
Dat lijkt dus niet het doel van de documentaire, al is dat eerste gezamenlijke interview in forever wel het belangrijkste verkooppunt ervan. Die lijkt meer gemaakt om de status van Oasis te cementeren: door middel van het vastleggen van een van de grootste muzikale comebacks ooit (al hebben we nog geen nieuwe muziek van de band gehad en blijft het onduidelijk of die er nog gaat komen) en vooral hoeveel die losmaakte bij fans.
Want voor die fans maken de details achter de broedertwist niet uit: zij kozen al die tijd de kant van de band, zoveel is duidelijk. Voor hen is Oasis nooit van de radar verdwenen. Als híj een fan was geweest, zegt Liam, had ‘ie het wel geweten: hij was gauw klaar geweest met dat gezeik. Maar de broers zijn het er roerend over eens dat hun hereniging het Oasis-verhaal heeft herschreven. Van ‘een geweldige band waarin altijd wel wat aan de hand was’ ging het naar: ‘Een geweldige band waarin altijd wel wat aan de hand was… maar toen ze weer bij elkáár kwamen!’ Deze documentaire onderstreept dat. En doet vermoeden dat het verhaal nog lang niet klaar is. Geruchten over een concert in de Johan Cruijff ArenA in 2027 doen stérk de ronde.
