Muziek

De GTA VI-soundtrack gaat van te veilig tot lekker opgefokt, bij Kevin horen we minder afwisseling

Hadden maar meer artiesten op de Grand Theft Auto VI-soundtrack de chaos durven omarmen. Rapper Kevin heeft net als de makers van de game menig gastbijdrage weten te strikken voor zijn plaat. En ook die songs werken niet allemaal.

Arthur Baker

Various Artists

Grand Theft Auto VI: The Album

★★★☆☆

De hype voor de eerste nieuwe GTA in dertien jaar is zo groot dat zelfs een non-gamer als ondergetekende er deze week mee bezig is. Al keek ik meer uit naar de bijbehorende soundtrack. Muziek speelt traditiegetrouw een grote rol in het spel, al toen ik als jochie GTA 2 speelde - ja, in de tijd dat je nog van bovenaf op personage en omgeving neerkeek. Zowel de game zelf als de soundtrack leveled up sinds die dagen. Van Grand Theft Auto VI verschijnen twee soundtrack-albums: deze vrijdag een plaat met 34 original songs van tal van grote (en een paar minder grote) namen, op 11 december een grotendeels instrumentale score van gerenommeerd Frans danceduo Justice die maar liefst vijftig nummers telt (en met drie uur nog eens tweemaal zo lang schijnt te duren als album één).

Justice is op dit eerste album eveneens te horen. Meteen op de openingstrack - Starting From Zero - waarop ze samenwerken met yacht rock-icoon Michael McDonald. En natuurlijk is daar megahit Flower In A Hurricane, waarvoor ze een nog indrukwekkender ensemble hebben samengesteld: Tame Impala, SZA en King Gizzard & the Lizard Wizard. Vier behoorlijk imposante namen op één lied. Zoals dat wel vaker het geval is bij meerdere grote namen op één lied is het resultaat minder imposant dan de line-up. Flower In A Hurricane begint veelbelovend met een gelikte riff, en is heus een goed geproduceerd lied, maar het klinkt veel veiliger dan je op basis van deze makers mag verwachten.

Veilig zijn meer nummers. Popsterren als Dua Lipa en Zara Larsson (die overigens Need For Speed namedropt? Misschien was ze in de war) hebben prima liedjes gemaakt die binnen hun oeuvre nauwelijks opvallen. Camila Cabello’s bijdrage is ronduit saai. Dan doen meer niche popgirls Tove Lo en Rina Sawayama het beter. Zij maakten opzwepende en verleidelijke party tracks die onwijs goed bij de GTA-vibe passen.

Maar er is meer, véél meer dan pure pop te ontdekken hier. Er zijn tal van hiphopsterren die een bijdrage leveren, met wisselend succes. Rhyno van Travis Scott is perfect als GTA-nummer - of perfect om in het echte leven op rond te rijden for that matter - maar als op zichzelf staand lied gaat het een tikkie vervelen. Cardi B klinkt op Don’t Chart weinig geïnspireerd en toch best lekker. Ook X van de Puerto Ricaanse JHAYCO begint wat standaard, om zich vervolgens te ontpoppen tot een van de hoogtepunten. Wat verderop krijgen we nog Kodak Black en Don Toliver, die met Let’s Rock een onnavolgbaar drukke, rommelige en daarmee fantastische track maakten. Chaos, dát is GTA - hadden maar wat meer artiesten die vibe omarmd.

Liefhebbers van reggaeton, dance, country, funk en rock komen eveneens aan hun trekken. In die laatste categorie hebben de makers zelfs veteraan Keith Richards (volgende maand wordt ‘ie 83) weten te strikken. Hij covert Jimmy Reed’s Bright Lights, Big City uit 1961.

Slimme zet, zeer toepasselijk. Maar: wat doet Morgan Wallen hier? (Met een hartstikke saai nummer bovendien.) Van Lana Del Rey vragen mensen zich waarschijnlijk hetzelfde af. Maar als zij naast California één Amerikaanse staat representeert is het Florida, waarop fictieve GTA-staat Leonida gebaseerd is. En dan is Crazy For You ook nog 's een prachtig nummer dat klinkt als een kruisbestuiving tussen de Twin Peaks-soundtrack, Chris Isaacs Wicked Games en haar eigen (jawel) California. Het refrein wordt wat repetitief en het lied eindigt te abrupt, maar desalniettemin springt deze song eruit. Evenals het net zo heerlijk lome Largate van Kali Uchis en Helado Negro meteen erna.

Alle 34 songs afgaan wordt wat veel, maar vooruit, nog drie hoogtepunten. New Yorks elektronisch duo Fcukers smeedde met Only One ook zo’n lekker opgefokt lied; de Venezolaanse experimentele artiest Arca combineert op Sandunguea reggaeton met een knisperende beat; en misschien het allerbeste op de hele tracklist komt van de Amerikaans-Mexicaanse band Fuerzo Regida. Die genoot tot voor kort nauwelijks bekendheid, maar heeft met GTA-lied Suzuki momenteel een megahit - terecht. Blijf hier maar stil op zitten, krijg dat refrein maar uit je hoofd.

Ja, er staan meer dan genoeg goeie tracks op deze soundtrack, en de namen die meewerkten zijn indrukwekkend - Rockstar Games heeft qua artiesten het onderste uit de kan gehaald. Helaas hebben te veel artiesten dat niet. Alsnog heb je met een derde van het materiaal meer dan genoeg luisterplezier.

Op de radiozenders die je in de game kunt aanzetten zijn trouwens maar liefst drie Nederlandse artiesten te horen: Don Melody Club, Jamback en Chris Stassy. Die staan dan weer niet op het soundtrack-album, want dat bevat alleen speciaal voor de nieuwe game gemaakte producties.

Kevin

De Gier

★★★☆☆

Tegenover de 34 tracks op Grand Theft Auto VI: The Album vallen de 21 op de nieuwe plaat van Kevin reuze mee. Maar eerlijk is eerlijk: ook dit is natuurlijk een lang album. Kevins vijfde duurt bijna een uur. Toch voelt dat niet té lang en dat komt vooral doordat veel van de hoogtepunten bewaard zijn tot de tweede helft. Daar vinden we bijvoorbeeld Handy, Pistache (met JoeyAK) en Lijken (met Qlas).

Zo overtuigend begint het album niet. Openingstrack Mijn Mo klinkt alsof de productie nog niet helemaal uitgedacht is. Aan het eind van het lied wekt een wijziging in melodie de aandacht; hier gebeurt iets interessants. Zo’n plotse switch krijgen we een eind verderop, in Lijken, nog een keer. Over de gehele linie word je als luisteraar echter weinig opgeschud. Raadsel, Rook, Amazonica: fijne nummers, maar ze ademen een vergelijkbare sfeer.

Toch heeft dat ook voordelen. Als geheel heeft De Gier - Kevins achternaam - een aangenaam slome, soms wat broeierige vibe. Maar de plaat kent óók weinig echte afwisseling, wat met zo'n grote hoeveelheid nummers wel wenselijk was geweest. Al wordt daarvoor weer enigszins gecompenseerd in de vorm van vele gastoptredens, van collega-rappers als Milolaathetlukken en Idaly tot popsterren als Bente en Roxy Dekker.

Met die laatste, Jij Hebt Mij, scoorde Kevin een nummer 1-hit dit jaar. Het is de grootste hit van zijn nieuwe worp so far. Maar het is ook een nummer dat je geneigd bent over te slaan: het is wat al te zoet en past qua toon eigenlijk helemaal niet zo goed op dit album. Die toon is hier vederlicht, elders voelen we enige zwaarte. Neem Achteruitkijk Spiegel (ja, met spatie geschreven): zeker voor een samenwerking met Faberyayo verrassend dark. Handy heeft een zachte synth-lijn die zowel hypnotiserend als onheilspellend is. Wildeburg komt op een goed moment zo richting het eind, het tempo gaat hier iets omhoog, en alsnog is er diezelfde dreigende ondertoon. Daar staat Belangrijk tegenover, waarop Kevin heerlijk onbezorgd klinkt; met als belangrijk verschil dat die verandering in toon hier aansluit bij zijn overpeinzingen elders. “Het is allemaal niet zo belangrijk”, besluit hij.

Op De Gier rapt Kevin over zijn leven post-vaderschap, met veel ruimte voor reflectieve teksten en tevens voor het hedonisme dat nog steeds een rol speelt in zijn leven. Op Wildeburg krijgt dat hedonisme een goed gedoseerde glansrol, op Monogaam voert het iets te opzichtig de boventoon. Dit album had prima zonder die meer hitgevoelige tracks volstaan.

Meer zoals dit