Blondshell
Violins
★★★☆☆
Sabrina Teitelbaum is niet alleen een van de interessantere namen in de indiescene van de afgelopen jaren, maar ook een van de productiefste. Haar debuutalbum als Blondshell kwam uit in 2023 en na een opvolger vorig jaar is het nu alweer tijd voor de derde. De Amerikaanse had ooit een popcarrière, maar boekte meer succes toen ze de overstap maakte naar alternatieve rock. Ze zingt over toxic exen, maar ook over haar eigen zelfbeeld en door de wereld navigeren als twintiger.
De woede van album één had op die tweede plaat al plaatsgemaakt voor iets melancholischers, maar op nummer drie lijkt ook dat verdwenen. Tekstueel is ze op Violins contemplatief zonder bijzonder concreet te worden, en ook de sound is wat onpeilbaar; nog altijd hoorbaar geïnspireerd door jaren 90-grunge met een mild popsausje, maar ergens tussen woede, verdriet en onverschilligheid in.
Maar waar die eerste twee platen diepe indruk maakten, blijven de songs hier meer aan de oppervlakte. We zijn even onderweg voordat we met Two Fried een echt eerste hoogtepunt krijgen. Niet dat de zes songs daarvóór niet goed zijn - verre van. Echte tegenvallers staan er niet op Violins, maar de nummers grijpen je minder bij de lurven dan op Blondshells vorige twee langspelers. De tweede helft is sterker dan de eerste, maar we moeten wachten tot afsluiter Für Elise voordat we echt omvergeblazen worden.
Dat dat nummer zo’n indruk maakt komt door de prachtige productie en pakkende melodielijnen, maar ook door de beeldende tekst: ‘I wanna think about a wedding when I go to sleep / Walk down the aisle to a string quartet playing Für Elise’. Dat die tastbaarheid op veel andere songs ontbreekt speelt wellicht een rol in waarom Blondshells derde minder raakt dan de eerdere twee.
Nothing But Thieves
Stray Dogs
★★★☆☆
Wie de Britse rockband Nothing But Thieves live heeft gezien, weet dat het vijftal op het podium een stuk harder kan rocken dan op hun albums. Precies die luisterervaring poogden ze na te streven op hun vijfde album Stray Dogs: de plaat moet voelen als een live-belevenis. Daarom horen we zo nu en dan geluiden van joelend publiek en heeft de tracklist de opbouw van een setlist: explosief begin, rustiger middenstuk, harder einde. ‘TURN SHUFFLE OFF’ schreef de band in hoofdletters bij de aankondiging op Instagram: het idee is dat je van begin tot eind, op volgorde dus, naar Stray Dogs luistert.
Dat idee is prijzenswaardig en duidt op een band die teruggaat naar de kern. Met de vorige plaat Dead Club City sloegen de mannen een elektronischer, poppier pad in. Overigens geen verkeerd pad, maar wel een dat al vele malen bewandeld was. Deze opvolger had heel anders uit kunnen pakken als ze die route hadden voortgezet. Daar lijkt de band dus geen interesse in te hebben: het moet weer rocken.
Daar voluit voor gaan durven ze echter niet. Jammer, zeker na het overtuigende begin. De titeltrack is een energieke, rauwe en hárde albumopener die duidelijk niet gemaakt is om de radio te behagen. Het is jammer dat Stray Dogs na een paar nummers al gauw overgaat naar songs die dat wel doen. Toegegeven, ook op het verder heel vriendelijke Baby Kool (Evelyn) mogen de gitaren flink tekeergaan, maar het middenstuk van de plaat verzandt in stadionrock-light die voelt als een compromis - zéker wanneer het volume aan het einde weer omhooggaat. De gruizige tracks AI.Jesus en American Confidence vormen dan opnieuw highlights.
Daartussenin is I Needed You Then, I Need You Now een mooi rustpunt met een fijn gruizig eind, maar het klinkt helaas ook een beetje als een rip-off van Radioheads Street Spirit (Fade Out). Stray Dogs proeft al met al toch een beetje als een gemiste kans - een album dat op momenten inderdaad in de buurt komt van de furie van een Nothing But Thieves-concert, maar minder sterk is dan de live-ervaring.
