Genève is waarschijnlijk niet de eerste stad die in je opkomt als je aan extreme sports denkt. De Zwitserse stad staat bekend om diplomatie, private banking en, zoals mijn taxichauffeur het noemde, ‘Rolex City’ – een verwijzing naar de aanwezigheid en filantropische activiteiten van de horlogemaker in de stad.
Waar Genève nog niet om bekendstaat, zijn vliegende boten die snelheden van 106 kilometer per uur halen. Dat record verbrak het Franse team nog maar een paar weken geleden tijdens SailGP Germany. Toch vormde het Meer van Genève voor het tweede jaar op rij het decor voor een van de interessantste stops op de Rolex SailGP-kalender.
De Zwitserse Grand Prix was de elfde wedstrijd van het seizoen 2026. Alleen Dubai en de finale in Abu Dhabi staan nog op het programma. De omstandigheden op het Meer van Genève waren op hun eigen manier uitdagend: zoet water (in zoet water ligt de boot lager in het water dan in zout water) en er was nauwelijks wind.
Maar het weer was niet het gesprek van de dag. Slechts enkele dagen voor de wedstrijd kondigde Martine Grael – de enige vrouwelijke driver in SailGP en een van de grootste sterren van het kampioenschap – haar vertrek uit het Braziliaanse team aan. Op 17 september, slechts twee dagen voor de start van de races, werd ze vervolgens gespot in de kleuren van de Verenigde Staten.
Ik was in Genève op uitnodiging van Rolex, sinds de oprichting van de competitie in 2019 partner van Rolex SailGP en sinds 2025 titelpartner. Op het eerste gezicht ligt die samenwerking voor de hand. Precisie, prestaties, techniek, kleine verbeteringen: beide merken spreken mensen aan die urenlang over de kleinste details kunnen praten – en er oprecht van overtuigd zijn dat juist die details het verschil maken.
Minder voor de hand liggend is hoe snel Rolex zich aan SailGP verbond. Toen ik het team van Rolex vroeg waarom het merk de competitie vanaf het begin steunde, was het antwoord opvallend eenvoudig: 'Als Russell Coutts een idee heeft, neem je dat serieus.'
Het doelde op Sir Russell Coutts, vijfvoudig winnaar van de America's Cup en medeoprichter van SailGP. In zeilkringen is Coutts een naam die nauwelijks introductie nodig heeft. Toen hij besloot de sport opnieuw uit te vinden, luisterden mensen. Rolex dus ook.
De Zwitserse horlogemaker staat niet bekend om het najagen van trends. De sportpartnerships van het merk draaien doorgaans om gevestigde evenementen: Wimbledon, The Open, de America's Cup. Evenementen met geschiedenis, prestige en tientallen jaren geloofwaardigheid.
SailGP had dat allemaal niet toen de competitie in 2019 van start ging. Het was een compleet nieuw sportevent, gebaseerd op een eenvoudig idee: zet de beste zeilers ter wereld in identieke, high-performance F50-catamarans en laat talent bepalen wie er wint. Toch was Rolex vanaf het begin aan boord. Het merk ondersteunt de zeilsport al sinds 1958 en zag in SailGP een kans om deel uit te maken van het volgende hoofdstuk.
Tijdens het weekend viel de naam Formule 1 regelmatig in gesprekken. SailGP wordt vaak omschreven als ‘F1 op het water’ en van een afstand is goed te begrijpen waarom. Beide evenementen kennen snelle machines, een internationale kalender, nationale teams en een groeiend publiek.
Toch is er een belangrijk verschil. Waar techniek in de Formule 1 vaak een groot deel van het gesprek bepaalt, zijn alle boten van SailGP technisch identiek dus is er geen sprake van een "materiaalstrijd." Elk team racet met dezelfde F50. Prestatiegegevens worden gedeeld met de hele vloot. Teams kunnen zelfs zien hoe hun concurrenten hun boot hebben ingesteld.
Ook zijn er andere regels. Elk team moet minstens één vrouw, het aantal bemanningsleden ligt vast en teams mogen samen niet meer dan 501 kilo wegen. Het Australische team van Tom Slingsby vertelde ons dat het die limiet met slechts drie kilo wist te halen. Eén gram meer en iemand had die avond misschien het diner moeten overslaan en nog een extra training moeten afwerken.
Als iedereen in essentie met hetzelfde materiaal begint, komt het verschil neer op beslissingen: een manoeuvre een halve seconde te vroeg inzetten, een windvlaag missen, de verkeerde kant van het parcours kiezen. De races duren nauwelijks langer dan tien minuten, maar in die korte tijd gebeurt genoeg om een team briljant te doen ogen – of ze raken volledig de weg kwijt.
Voor de start van de races spraken we Tom Slingsby. Met 85 punten op zak had Australië zich al verzekerd van een plek in de Grand Final, nog voordat het team in Genève arriveerde. Terwijl andere teams nog volop om hun seizoen vochten, leek Slingsby opvallend ontspannen.
‘Tweede worden is geen goed resultaat,’ zegt hij bloedserieus.
De kwalificatie was al binnen, maar elk evenement wordt nog altijd met één doel benaderd: winnen. Het is die mentaliteit die Slingsby sinds de start van het kampioenschap tot een van de bepalende figuren van SailGP heeft gemaakt.
Ondanks alle aandacht voor de overstap van Martine Grael, wisten noch de Verenigde Staten noch Brazilië het verhaal in een overwinning om te zetten. De Amerikanen hadden het hele weekend moeite om constant te presteren. Brazilië liet vlagen van snelheid zien – waaronder een tweede plaats in een van de fleet races – maar haalde de finale niet.
Ook Australië greep in de laatste race net naast de overwinning. Het team moest genoegen nemen met de tweede plaats.
Spanje leverde op het moment dat het erop aankwam en pakte de winst in de Zwitserse Grand Prix.
Wat ik meeneem uit deze ervaring, is hoeveel SailGP uiteindelijk een mind game is. In de meeste sporten is er altijd wel iets of iemand om de schuld te geven: de auto, het materiaal, de technologie. Hier kun je je nergens achter verschuilen. Iedereen vaart met dezelfde boot en iedereen heeft toegang tot dezelfde data.
Het verschil zit in de uitvoering. In een beslissing die een halve seconde eerder of later wordt genomen. En in een sport die wordt gemeten in knopen en seconden, zou intelligentie zomaar het meest waardevolle wapen aan boord kunnen zijn.
