Ineens ging het snel met de carrière van de Amerikaan Tucker Pillsbury. Als Role Model bracht hij in 2024 zijn tweede album Kansas Anymore uit. Met een nieuw lied op de heruitgave - Sally, When The Wine Runs Out - scoorde hij een jaar later ineens een megahit. Uiteraard dankzij TikTok. Ziehier zijn derde plaat en de bijbehorende hoge verwachtingen.
Wie genoot van Sally zal ook hier met plezier naar luisteren. Eerste single High Hopes 3000 doet niet voor die hit onder (wel qua succes in de charts helaas, maar daar hebben we het hier niet over). Het is instant aanstekelijk, met de zin “Does love come around or does one come around to it?” als slimme oneliner in het refrein.
Dezelfde mix van country en rock ’n roll horen we verspreid over het hele album terug. Op het eerste gehoor lijken de songs soms inwisselbaar, maar algauw ontkom je niet aan het feit dat ze góéd zijn. Vrolijk, dansbaar en ondeugend - zoals we Role Model kennen. Wat niet wil zeggen dat hij nergens leentjebuur speelt. Op Good Thing leunt hij iets te zeer op idool Elvis Presley, The Wedding is een soort Zach Bryan-light. Maar het is wél mooi en meeslepend, net zoals het eveneens wat slomere Honeydew. Twee absolute hoogtepunten.
Op Love I You rijgt Role Model de inspiratiebronnen aan elkaar, lijkt het. Het pianoriedeltje doet vaag denken aan My Name Is… van Eminem én aan Chariot van Gavin DeGraw. Het spoken word-gedeelte knipoogt dan weer naar That Don’t Impress Me Much van Shania Twain. Het is echter niet Shania die je hoort, maar Role Models kersverse vriendin, actrice Dakota Johnson.
Net als Chasing Midnight en Joy is het een lied dat niet direct overtuigt, maar zich uiteindelijk toch in je hoofd nestelt. Om vervolgens te moeten concluderen dat er eigenlijk geen enkel nummer op deze plaat staat dat niet werkt.
Ravyn Lenae, Blue Island (Atlantic Records)
Met Ravyn Lenae, eveneens Amerikaans en toe aan haar derde album, ging het al net zo snel. Haar platen ontvangen al sinds 2022 lof van de muziekpers, maar het grote publiek ontdekte haar in 2025 dankzij Love Me Not, een joekel van een hit. En hier zijn we dan, bij de moeilijke opvolgplaat, waar al enkele singles van verschenen. Goeie singles bovendien. Maar in de charts kwamen we Lenae er niet mee tegen.
Tamelijk bizar. Reputation - met Dominic Fike - is een lieflijke oorwurm van een duet, Bobby een goed geproduceerd gitaarpopnummer, Handle een popknaller met meezingrefrein. En ook Saturday Night is met zijn dromerige vibe een highlight.
Ze zijn slim vooruitgeschoven, want het zijn wellicht de vier meest radiovriendelijke songs. Het siert Lenae dat ze het niet in elk lied zo op safe speelt, maar niet ieder uitprobeersel werkt. In & Out is een kermisnummer met gejaagde drums; Sew Me Back Together is wat al te braaf en zoet; in slotsong Let Us In zit een banger verstopt onder een rommelig en onafgewerkt klinkend geheel. Heel consistent klinkt Blue Island bovendien niet. Ze gaat van poppy naar indie, alsof ze niet kan kiezen tussen radiovriendelijk en experimenteel.
Maar haar punt is juist dat dat niet hoeft. Lenae kreeg kritiek van liefhebbers van eerder werk over Love Me Not, dat te commercieel zou klinken. Mensen verwachten schijnbaar één specifieke sound van haar als zwarte r&b-zangeres. Blue Island is een middelvinger naar die mensen en hun verwachtingen. “Het is leuk om het idee van hoe r&b en pop zouden moeten klinken uit te dagen”, zei ze tegen The Fader.
Dat is prijzenswaardig. En gelukkig zijn er meer geslaagde resultaten te ontdekken. Babygirl, een samenwerking met Doechii, bijvoorbeeld. Barriers is een geweldige hommage aan de jaren 90 van Janet Jackson. Dat decennium schemert eveneens door in Never Let Me Go en, het meest succesvol, in Find It One Day. Laat dat dan maar dé albumhit worden.
