Pravilo is een Slavische trainingsmethode die in Nederland nog relatief onbekend is. Aanbieders vertellen dat Slavische krijgers zich er eeuwen geleden mee voorbereidden op de strijd. Je wordt aan je vier ledematen vastgemaakt met touwen en vervolgens geleidelijk de lucht in gehesen. Het zou kunnen helpen bij rugklachten, stijve spieren en stress.
Wetenschappelijk onderzoek naar de effecten ontbreekt nog grotendeels. Mysterieus en interessant genoeg om eens te proberen. Ik had er in elk geval nog nooit van gehoord tot een collega op de redactie erover begon.
Na wat googelen kom ik bij Patrick terecht. Hij is eigenaar van de Somatic Hub in Amsterdam en lijkt de enige aanbieder van Pravilo in Nederland te zijn. Ik bel hem en we maken een afspraak.
‘Pravilo laat je bewegingen maken die je lichaam nog nooit heeft gemaakt’
Een week later is het zover. Mijn eerste Pravilosessie. Ik kom aan op een bedrijventerrein in Amsterdam-Noord en volg de borden van Somatic Hub. Bij binnenkomst word ik begroet door Patrick, en minder hartelijk door zijn hond Boris, die luidkeels laat weten wat hij van nieuwe mensen vindt. Patrick leidt me naar de Pravilokamer en biedt me thee aan. Hij vertelt me over Pravilo, over hoe hij de Somatic Hub is begonnen, en stelt me een aantal vragen over eerdere ervaringen en eventuele blessures. Hij legt nog niet helemaal uit wat er komen gaat; dat moet je vooral voelen, vindt hij.
In het midden van de kamer staat een zwarte, stalen constructie met katrollen en touwen. Ik kleed me om en ga op aanwijzing van Patrick op de mat in het midden van de constructie liggen, eerst op mijn buik. Hij gaat op mijn benen staan en maakt de spieren in mijn benen, rug en armen los door draaiende bewegingen te maken met zijn voet. Ik vraag of dit een Thaise massage is, maar Patrick houdt niet van labels. “Deze technieken worden al duizenden jaren toegepast. Ooit heeft iemand besloten dat ‘Thais’ te noemen.” Daar heeft hij een punt. Om mijn enkels en polsen krijg ik beugels die met touwen aan het stalen frame vastzitten. In mijn handen krijg ik een lus om vast te houden. Patrick checkt nog even bij mij in of alles goed is, en daar gaan we. Hij draait aan de katrol en daar ga ik, de lucht in. Vanuit zijn hoek is Boris ineens doodstil.
We beginnen rustig, maar ik voel direct dat dit hard werken is. Onder begeleiding van Patrick check ik in bij mijn lichaam. Hij vraagt me te focussen op elk deel van mijn lichaam afzonderlijk: hoe voelen mijn rug, heupen, benen en armen? Mijn hele lichaam is wat verkrampt en Patrick vraagt me te proberen te ontspannen. Dat lukt gelukkig snel (door de voorbereidende massage?) en uiteindelijk hang ik echt. Mijn benen en armen voelen naar een paar minuten vermoeid, dus is het tijd voor een korte pauze. Ik word weer neergelaten. Eenmaal weer op de grond komt er een moeilijk te beschrijven gevoel van ontspanning. Het is een soort combinatie van uitputting en voldoening. Ik rust met mijn armen wijduit. Patrick slaat zachtjes met een qigong-massagestok op mijn vermoeide spieren. Dit is een soort bundel van metalen staven, die trillen als je er zachtjes mee slaat. Dit zou goed zijn voor de bloedsomloop en het reguleren van het zenuwstelsel. Het voelt in elk geval goed. Tijd voor de tweede, derde, vierde en vijfde ronde. Ik houd het steeds slechts een paar minuten vol. Elke keer voegen we een variatie toe: rotatie voor de benen, rotatie voor de armen, allebei, of in plaats van een lus voor mijn hand een grip waarmee elke vinger individueel vastgemaakt is. Ik oefen allerlei bewegingen: ik wissel van rug naar de grond naar buik naar de grond, en roteer mijn bovenlichaam in de tegengestelde richting van mijn benen: 'de theedoek uitwringen' noemt Patrick dat. Elke keer als ik uitgeput ben, word ik weer neergelaten. Na de sessie weer de qigong. Ontspanning.
Pravilo laat je bewegingen maken die je lichaam nog nooit heeft gemaakt. Het is hard werken, rekken en ontspannen in één sessie, en je bent er voortdurend bij met je aandacht. Zo'n gevoel heb ik nergens anders ervaren.
Eén sessie is te weinig om echt effect te merken. Hoe sterker je wordt, hoe langer je kunt blijven hangen. Volgens Patrick houden sommige vaste klanten het een uur vol. Het langste dat ik het uithoud, is 5 minuten. Ik ga zeker terug, want als je daar zo hangt, kan je brein aan niets anders denken. En dat gevoel is verslavend.
Die nacht slaap ik top: ik droom meer dan normaal. De volgende ochtend merk ik pas echt hoe hard mijn spieren hebben gewerkt: ik voel lichte spierpijn in de borst en rug, alsof ik een stevige workout heb gehad. Toch voelt het anders dan na een avond in de sportschool. Het is alsof elk spiertje waarvan ik niet eens wist dat het bestond, ook heeft meegedaan. Op kantoor krijg ik te horen dat ik er fris uitzie. Toeval?
