Adéla Prima ★★★★☆
Er zal deze week ongetwijfeld een enkele recensent lekker gaan op een uitsmijter à la: ‘Dit album is precies wat de titel aangeeft: prima.’ En eerlijk: héél even dacht ik zelf ook dat ik op drie sterren bleef steken. Totdat ik mezelf erop betrapte dat ik het album al vóór release op repeat had staan en daarbij geen track oversloeg.
Misschien waren de verwachtingen rondom Adéla wel té hooggespannen. Op de site van Lowlands, waar ze twee weken terug optrad, werd ze geopperd als troonopvolger in de lijn Madonna-Lady Gaga. Dat is nogal wat. De 22-jarige timmert inderdaad hard aan de weg. In 2023 deed Adéla Jergová uit Bratislava mee aan realityshow Dream Academy, die leidde tot de oprichting van Katseye - in een parallel universum had Adéla deel uitgemaakt van de meidengroep. Goddank liep het anders, want in haar eentje verovert de Slowaakse de wereld met haar insane dansmoves en songs die veel beter zijn dan die van Katseye.
KGB is een bijzonder eigenzinnig lied dat naar meer smaakte, en precies op dat vlak valt Prima enigszins tegen. Ze klinkt haast op elke song als iemand anders. Ain’t In LA doet sterk denken aan We Can’t Stop van Miley Cyrus, Boys deelt niet alleen de titel met een Britney Spears-lied, maar had ook zo op hetzelfde album kunnen staan. En dan horen we daarnaast nog duidelijk Ariana Grande (Fantasize) en Tate McRae (Starving Artist) terug.
Maar je kunt er niet omheen dat de songs góéd zijn. Goed geproduceerd, goed gezongen, goed geschreven. En met een hoge replay value dus, wellicht deels doordat ze eindigen voordat je het goed en wel door hebt. Therapy is het enige nummer dat je als een skip zou kunnen beschouwen, maar tegelijk voelt het ’t meest authentiek, alsof ze haar gedachten zonder nadenken op papier zet. Ze is daar bijzonder eerlijk over de opofferingen die ze heeft moeten maken: ze zingt over de zakenmannen-op-leeftijd van wie ze afhankelijk is voor het verloop van haar carrière, over haar kleine zusje dat ze niet heeft zien opgroeien doordat ze naar LA verhuisde.
En de teksten zijn dus vaker scherp. Neem Red Bottoms en Starving Artist; slimme lyrics met een goede balans tussen cocky en kwetsbaar. Geinig is Nicole Kidman, waarin ze met een vette knipoog refereert aan de Australische actrice en haar oeuvre. Ook cool: Prima telt nul features. Adéla doet alles op eigen kracht. Nou ja, met een klein beetje leentjebuur spelen.
Personal Trainer Human Assholes ★★★★☆
Al sinds hun debuutalbum uit 2022 is Personal Trainer, volkomen terecht, een lieveling van de vaderlandse muziekpers. Het levert ze populariteit op in de Nederlandse indiescene en daarbuiten: ook in Engeland doet het zestal het bijzonder goed, dit najaar touren ze er opnieuw. Daarnaast doen ze in de nabije toekomst Duitsland en België aan.
Dat succes over de landsgrenzen wordt natuurlijk graag aangehaald in de Nederlandse media, eveneens volkomen terecht, maar moet in combinatie met al die lovende woorden toch ook enige druk opleveren, zou je denken. Toch worden die hooggespannen verwachtingen met de vandaag verschenen derde plaat Human Assholes doodleuk weer ingelost. En knap genoeg klinken de songs opnieuw alsof het ze nauwelijks moeite kost.
Personal Trainer is de groep rond zanger, gitarist en creatief brein Willem Smit. Sinds het begin staat die niet enkel bekend om sterke songs, maar ook om de onvoorspelbaarheid van de liedjes, die zomaar ineens een andere afslag kunnen nemen. Dat gebeurt op Human Assholes verrassend weinig - al zijn er enkele interessante instrumentale interludes en wordt aan het einde van Object Permanence ineens een flinke bak geluid over de luisteraar heen gestort. Op andere momenten klinkt de groep verrassend toegankelijk, al is ook dat heus niet voor het eerst, neem meezinghit The Lazer van die debuutplaat. Maar het opgewekte Punch Drunk Love en meeslepende Letter From The Scentless Realm vallen wel direct op. Human Assholes werd live met de band voorbereid terwijl eerder werk meestal op de computer ontstond vanuit ideeën en experimenten; misschien is dat het verschil dat we horen? Er is overigens heus ruimte voor experiment, zoals Hole, dat begint met mariachi-muziek en overgaat in een Vampire Weekend-achtige song. En het genoemde Letter From The Scentless Realm? Dat blijkt helemaal geen refrein te hebben.
Hoogtepunten zijn wederom in grote getale aanwezig. Bone en Moping zijn fijne springerige liedjes, The Burrows en Barely Guillaume hartstikke mooi. Mogelijk the best of the bunch is Tyres Skid, een van de beste liedjes die de band tot nu toe op zijn naam heeft gezet. Ook knap is het einde van de titeltrack, waarin de groep erin slaagt de instrumenten zenuwachtig en ontspannen tegelijk te laten klinken. Laat die lofzang nog maar even doorgaan.
