Tijdens een surfsessie in Biarritz, waarvoor we door Tudor waren uitgenodigd voor een privétraining, wijst Clément Roseyro, bekend onder de bijnaam "The French Waterman", ons de plek aan waar hij op zijn zesde bibberend zijn eerste golven pakte. Roseyro zette bewust stappen om zich comfortabeler te voelen in het water.
Uiteindelijk groeide hij uit tot kampioen. Hij ging freediven (duiken op een ingehouden adem), en deed daarnaast aan kustredding om de oceaan te leren lezen vanuit het perspectief van een lifeguard. Hij probeerde ongeveer iedere boardsport die er bestaat: kitesurfen, longboarden, windfoilen. Op meer dan één trainingslocatie kreeg hij te horen dat hij maar beter naar huis kon gaan. Hij werd niet gezien als een ‘echte’ surfer, maar als iemand die van alles een beetje deed.
Maar het was juist de combinatie van al die disciplines die hem in februari 2025 naar de overwinning in Nazaré (Midden-Portugal) bracht, waar hij als eerste Europeaan in de categorie de Men's Best Performance de Tudor Big Wave Challenge won.
Ze noemen je The French Waterman omdat je zo ongeveer iedere boardsport hebt geprobeerd. Waarom heb je je nooit op één discipline gericht?
“Ik verveelde me als ik de hele dag alleen maar aan het surfen was. Ik begon met klassiek surfen, daarna ging ik longboarden en kitesurfen. Ik was vooral benieuwd naar de verschillende manieren waarop andere disciplines met de oceaan omgaan. Wat ik toen nog niet wist, was dat al die sporten uiteindelijk van pas zouden komen bij het surfen van grote golven.
Foilen leerde me precisie. Kitesurfen leerde me om me te laten voorttrekken en een jetski te besturen, en gaf me dat gevoel van snelheid en glijden over het water. Longboarden, dat misschien wel het verst afstaat van big wave surfen, leerde me over een board te lopen. Iets wat veel big wave surfers nooit echt leren omdat ze die ervaring simpelweg niet hebben.”
In je film Step Up, over je overwinning in Nazaré, komt naar voren dat surfers niet altijd even gastvrij tegenover je waren. Hoe zit dat?
“Traditioneel surfen is behoorlijk territoriaal. Toen we in Guéthary trainden ter voorbereiding op Nazaré, waren er momenten waarop de locals hard tegen ons waren. Ze zeiden eigenlijk gewoon dat we naar huis moesten gaan. Maar ik wist dat al die verschillende disciplines me op een of andere manier van pas zouden komen, ook al wist ik nog niet precies hoe. Ik had nooit gedacht dat het uiteindelijk zou zijn wat me de overwinning in Nazaré zou opleveren. Inmiddels zie ik steeds meer kinderen die alles uitproberen.”
Hoe bereid je je fysiek en mentaal voor op een wedstrijd? Heb je een vaste routine?
“Niet echt. Ik doe bijna iedere dag wel een vorm van sport, maar dat wisselt afhankelijk van waar ik zin in heb. Ik fiets voor mijn conditie en uithoudingsvermogen. En ik foil nog steeds, omdat dat een van mijn beste trainingsvormen is. Het is een sport waarin extreme precisie centraal staat: je zweeft vlak boven het water, soms maar een paar millimeter boven het oppervlak.
Daarnaast doe ik aan krachttraining en freediven. Ik heb met Morgane Bourkis gewerkt, wereldkampioen freediven, om mijn statische apneu (de mogelijkheid zo lang mogelijk je adem in te houden terwijl je stil in het water ligt) op te bouwen. Op dit moment kan ik viereneenhalve minuut mijn adem inhouden en ik denk dat ik met een serieus trainingsblok nog verder zou kunnen komen.
Maar specifiek voor Nazaré bestaat er geen training die je echt kan voorbereiden. Je kunt zoveel trainen als je wilt, maar als de golf op het verkeerde moment op de verkeerde plek komt, heb je daar vaak geen controle over . De beste voorbereiding is uiteindelijk dat je je goed voelt in je lichaam en in je hoofd klaar bent om die golf te surfen.
Neem ons mee in een typische sessie. Hoe lang kun je in het water blijven?
“Meestal anderhalf tot twee uur. In Indonesië kan dat oplopen tot twee of drie uur en op dagen waarop de golven uitzonderlijk goed zijn, ben ik weleens zes uur achter elkaar in het water gebleven. Op een dag heb ik zo’n vijftien kilometer gepeddeld. Als ik het maar een uur volhoud, is dat meestal geen goed teken. Dan heb ik die dag mijn ritme niet gevonden, was het te druk of gebeurde er simpelweg niet zoveel.
Hoe ga je met angst om?
“Een oude surfer uit Belharra zei ooit tegen me: ‘als je niet bang bent, ben je dom. ‘Ik denk dat dat klopt. Angst voorkomt dat je roekeloze dingen doet. Zelfs midden in een golf, wanneer ik merk dat de angst toeneemt omdat ik weet dat ik misschien iets te ver ben gegaan, brengt die angst me meteen weer tot rust. Het zet alles weer op zijn plek. Die angst heeft me er eerlijk gezegd toe aangezet om er alles aan te doen om me comfortabel en in controle te voelen in het water. Ik heb ook aan sophrologie gedaan, dat is het doen van ademhalings- en visualisatietechnieken die me helpen om met angst om te gaan.
Er is inmiddels zelfs een verschil tussen mijn twee spots. Bij Belharra ben ik vaak alleen met één andere surfer, ver uit de kust, en houdt eigenlijk niemand echt in de gaten wat er gebeurt. Dat vind ik enger dan Nazaré, waar de klif vlak naast je is en een heel team via de radio iedere golf in de gaten houdt. Die aanwezigheid stelt me gerust.”
Wat is je techniek om rustig te blijven nadat je van een golf van twintig meter bent gevallen?
“Tijdens mijn training in statische apneu weet ik dat ik viereneenhalve minuut mijn adem kan inhouden zonder in paniek te raken Als je in Nazaré valt, heb je geen vier minuten. Je hebt er hooguit één. Iedere surfer heeft zijn eigen truc. Sommigen denken aan een recept. Ik stel me de secondewijzer van mijn horloge voor, die meebeweegt met mijn eigen hartslag.”
Wat betekent een sponsor als Tudor voor een evenement als Nazaré?
“In 2025 kwamen er zo’n zestigduizend mensen op af. Daardoor heeft de sport een veel groter publiek gekregen en is hij toegankelijker geworden. Nazaré heeft er ook veel meer geloofwaardigheid door gekregen. Zeker met een slogan als Born to Dare, die hier daadwerkelijk iets betekent.”
Welk horloge droeg je op het moment dat je won?
“Een Pelagos, de blauwe versie. Ik had hem de dag ervoor gekregen. Omdat ik ermee won, ben ik er altijd een beetje aan blijven hangen. Het was mijn geluksbrenger. Inmiddels draag ik de Pelagos Ultra, die ik na mijn overwinning kreeg.”
We schreven onlangs over SailGP, waar de hele competitie draait om gelijkheid. Ieder team racet met dezelfde boot en dezelfde technologie en heeft toegang tot dezelfde prestatiedata. Hoe eerlijk is big wavesurfen eigenlijk?
“Het is belangrijk om te zeggen dat de kansen in deze sport simpelweg niet gelijk zijn. Bij traditioneel surfen rijden vier mensen tegelijkertijd dezelfde golf. Hier komt iedereen met zijn eigen board: verschillende lengtes, verschillende gewichten.
Daar komt bij dat iedere surfer twee keer het water op gaat, in twee afzonderlijke heats (een tijdgebonden ronde in een surfwedstrijd), en dat uiteindelijk maar twee golven meetellen. Die heats vinden bovendien niet onder dezelfde omstandigheden plaats. Het is volledig willekeurig. Je begint niet allemaal vanaf hetzelfde punt."
Je zag onlangs de titel Big Wave Surfer of the Year in Los Angeles aan je voorbijgaan. Hoe ga je om met zo’n teleurstelling?
“Eerlijk gezegd zorgt zo’n teleurstelling voor extra vuur. Het is precies het soort ding waardoor je terug wilt komen en opnieuw wilt bewijzen wat je kunt.”
Je hebt de top van het Europese big wavesurfen bereikt. Wat komt hierna?
“Ik jaag niet op de grootste golf. Ik zal nooit naar Nazaré gaan met als enige doel om de grootste golf te pakken. Dat najagen is eigenlijk gewoon gevaar zoeken om het gevaar zelf. Wat ik echt wil, is de mooiste lijnen trekken op de mooiste golven. De grootste golven zijn meestal ook het moeilijkst om stijlvol te surfen. Het grootste deel van de tijd ben je simpelweg bezig om overeind te blijven. Wat voor mij nog overblijft, is precies dat: iets kunnen creëren, stijl kunnen laten zien, zelfs op de grootste golven. Soms zie ik mezelf als een toreador die een stier temt, eromheen danst. Dáár jaag ik op. Mooi surfen, met echte stijl. Nieuwe vormen die nog niemand heeft gevonden."
